CONCERTRECENSIE. Bimhuis Amsterdam, Alessandra’s Circus, 3 februari 2006
beeld: Ger Koelemij
door: Tim Sprangers

Vier muzikanten met een bagage van in totaal 800 Bimhuisoptredens plus een zangeres die aankondigt het publiek ‘een soort geïmproviseerde, nieuwe opera’ voor te schotelen. Eén ding is duidelijk bij aanvang van ‘Alessandra’s Circus’: dit is geen bladpapierconcert. Met Han Bennink, Ab Baars, Tristan Honsinger en Mischa Mengelberg voltrok zich boven het podium een parasol van improvisaties die al het licht op enige vorm van ingestudeerde composities wegnam.

 
Tristan Honsinger, Alessandra Patrucco, Han Bennink

Zangeres Alessandra Patrucco had weliswaar enkele teksten voor haar liggen, maar dit diende waarschijnlijk als siervoorwerp. Haar kreetjes, piepjes, en schreeuwexplosies zijn uitingen van gevoelens als reactie op instrumentale toevoer. Van bijvoorbeeld Han Bennink die ouderwets op zoek was naar ongekende geluiden. Dit keer boeide het over het podium rollende drumstokje hem. Zelfs toen het stokje van de trap werd afgesmeten was er nog sprake van interessante muzikale ontwikkelingen. Ab Baars kon het zonder enige vorm van emotie aankijken. Stoïcijns hield hij zich op de achtergrond. Af en toe pakte hij zijn saxofoon of klarinet en liep hij naar voren, om na enkele enigszins melodieuze pogingen zich maar weer in de schaduw van de artiesteningang te begeven.

Vocale interacties waren er in overvloed. Voornamelijk tussen cellist Tristan Honsinger en Patrucco. Honsinger vertelde in het passierijke Italiaans vol overtuiging enkele verhalen. Menigmaal bleef hij haken bij één woord of zin die hij vervolgens een keer of twintig herhaalde. Reden voor Patrucco om te reageren met kinderlijk gehuil en schelle geluidjes. Ze onderzocht de mogelijkheden van haar stem, zoals ook de Noorse Sidsel Endresen met haar stemmogelijkheden experimenteerde. Patrucco’s teksten zijn gebaseerd op eigen abstracte, surrealistische verhalen en gedichten. Elke emotie of idee moest met het publiek gedeeld worden.

Mischa Mengelberg met Alessandra Patrucco, Ab Baars, Mischa Mengelberg

En dan was daar natuurlijk Misha Mengelberg, samen met Bennink de koning van de vaderlandse geïmproviseerde muziek. Vanuit een zij-ingang kwam hij het podium op en schaarde hij zich achter zijn vleugel. Tot muzikale hoogstandjes kwam hij niet. Zijn spel bestond uit losse flarden die weinig identiteit bevatten en zich nooit op de voorgrond settelden. Toevoegingen aan het absurdistische karakter van het optreden gaf hij in overvloed. Vocale imitaties van vogels hielden hem bezig. Plotseling stond hij op, liep naar het midden van het podium, richtte zijn blik op de aanhoorders en zei: ‘Tweetie’. Om vervolgens zijn bekende zakdoekjes vanuit de kleedkamer te halen.

Dit is muziek zonder enige vorm van voorspelbaarheid. Oftewel het uitgangspunt van de geïmproviseerde muziek: logica is verboden. Het kwintet heeft een cd uitgebracht. Voor de echte avonturiers zullen we maar zeggen.