Tineke Postma Quartet: subtiel maar zonder spanning
CONCERTRECENSIE. Bimhuis Amsterdam, Tineke Postma Quartet, 30 maart 2007
beeld: Thomas Huisman
door: Tim Sprangers
Indrukwekkend is de biografie van Tineke Postma. Op jonge leeftijd (29) heeft ze - voornamelijk de laatste jaren - talloze nationale en internationale prijzen gewonnen. Leermeesters had ze in Chris Potter en David Liebman; inspiratie haalt ze voornamelijk uit de muziek van Wayne Shorter, John Coltrane, Miles Davis en Duke Ellington. Postma heeft meerdere formaties onder haar naam, met hierin de groten van de Nederlandse jazz. Het Tineke Postma Quartet bestaat uit Martijn Vink (drums), Frans van der Hoeven (contrabas) en Randal Corsen (piano). Op haar site beschrijft ze haar inspanningen als ‘moderne jazz, experimenteel en hardbop’. Een betere uitleg zou zijn ouderwets, risicoloos en voorspelbaar.
Tineke Postma, Frans van der Hoeven, Martijn Vink
De thema’s waren weliswaar subtiel, maar misten spanning. Minimalistische elementen van composities kunnen interessant zijn door de ruimte die wordt vrijgehouden voor initiatief. De stukken waren echter zo zwoel en versleten, dat thema’s naar onbezield en ouderwets neigden. Zoals bijvoorbeeld het sextet van Stefan Lievestro met makkelijke melodieën strooit en daar legio interessante ideeën omheen bouwt, bleef Postma gebrekkig in originaliteit en initiatief. Ondanks wat technisch subtiele accenten werd het door de risicoloze benadering nooit pakkend. Het werd jazz voor mensen die met een rood wijntje op zondagmiddag een muziekje mee willen pakken: erg correct en fatsoenlijk. De muzikanten kregen op beschaafde wijze telkens hun momentje en waren mooi in pak; de Amerikaanse jazzconventies werden op perfecte wijze uitgevoerd. Evenals het muzikale concept van Tineke Postma c.s. Techniek en vakmanschap, zowel collectief als individueel, waren er volop. Jammer dat ze niet waren gekoppeld aan inventiviteit.
Het Tineke Postma Quartet vormt geen aangrijpende uitdaging voor luisteraars die op zoek zijn naar vernieuwende jazz. Dit hoeft ook niet gezien de massale opkomst en enthousiaste reacties. Daarbij geniet de samenstelling een imposante dosis kwaliteit. Het is alleen jammer dat met deze klasse zo behouden wordt omgegaan.
