CONCERTRECENSIE. Cor Bakker Kwartet, Paradox, Tilburg, 4 februari 2011 
beeld: Stef Mennens
door: Erno Elsinga

Met een sterk (jazz) debuutalbum onder de arm, was het uitzien of de notengoochelaar van de lichte muziek zijn onlangs verworven jazzstatus op het podium waar kon maken. Pianist Cor Bakker en zijn kwartet maakten er in Tilburg een amusante avond van, met composities en verhalen die er in gingen als koek.


Cor Bakker verkent tijdens een tournee het jazzpubliek van Nederland, met Jesse van Ruller en Hans van Oosterhout.

Want, hoe zat het ook al weer? Cor Bakker, bekend van zijn jarenlange samenwerking met Paul de Leeuw, bracht begin vorig jaar een jazzalbum uit, getiteld ‘Elettra’. Opgenomen in het Italiaanse Umbria met gitarist Jesse van Ruller, slagwerker Hans van Oosterhout en contrabassist Clemens van der Feen. Hoewel een verrassende zet van Bakker, bleek het voor de pianist zelf een lang gekoesterde wens. Immers, zijn roots liggen in de jazz. Aan het Conservatorium van Amsterdam kreeg Bakker vijf jaar les van Niko Langenhuijsen, één van de aartsvaders van het moderne jazz-milieu.

Bakker stelde het nieuwsgierig toegestroomde Tilburgse jazzpubliek niet teleur. In een gloedvolle sound werd het – grotendeels - door Cor Bakker geschreven repertoire van ‘Elettra’ gebracht, toegankelijke maar originele composities waarbij op het podium veel ruimte voor improvisatie werd toegevoegd. Interessante en zwaarwichtige dialogen tussen contrabas en slagwerk, alsmede vrijgevochten solowerk van Van Ruller sierden de compacte, levendige stukken met als hoogtepunt ‘Il Gavallino’, dat door klankkleur en timing zo uit de koker van pianist Brad Mehldau had kunnen rollen.

Ook Bakker schuwde de improvisatie niet. Met een fabuleuze techniek maar lichte aanslag dansten zijn razendsnelle vingers over het klavier in de lichtvoetige stukken om plaats te maken voor zwaar aangeslagen akkoordsolo’s in de meer onstuimige werken. Vooral in dat laatste lijkt Bakker zich niet de tijd te gunnen de juiste balans te vinden, zijn hoofd te legen om zich volledig aan de improvisatie te geven. Dat wat in de studio al wel lukt, moet zich voor een publiek nog ontwikkelen. Dat bleek te meer in een door Bakker gespeelde Monk-klassieker die veel weg kreeg van een stukje theaterrevue.

 
Cor Bakker, Jesse van Ruller, Clemens van der Feen.

Een beetje hilarisch waren Bakker’s aankondigingen. Alsof verantwoording verschuldigd was, verhaalde de pianist veelvuldig op gedienstige toon dat een nummer vaak bij een melodietje begint, later ook een titel nodig heeft, het nummer bij een benzinepomp werd gecomponeerd of vernoemd is naar een ouder echtpaar dat in Italië een herberg runt. Bakker ontpopte zich zelfs als evangelist toen hij aan de piano uitvoerig de werkwijze van componeren en arrangeren van de Amerikaanse pianist Clare Fischer uitlegde, bij wie de jonge Bakker dankzij een beurs enige tijd mocht studeren.

Die aanpak van presenteren deed je vermoeden in het theater te zijn beland, amusant maar weinig ter zake dienend. Aan de kwaliteit van de muziek deed het niets af. Het kwartet is van zins komende zomer opnieuw naar Italië af te reizen voor een tweede album. We kunnen niet wachten op de (muzikale) verhalen.

Het Cor Bakker Kwartet is nog te zien op: 9 februari Bethaniënklooster Amsterdam, 12 februari De Harmonie Leeuwarden, 19 maart Fidei en Arti in Oudenbosch, 25 maart Theater Wesopa in Weesp.

• Cor Bakker
 

Zie ook:

• 11-05-2010 Cor Bakker Kwartet – Elettra (cd-recensie)