CD-RECENSIE 

Rachel Spencer – The Next Right Thing
bezetting: Rachel Spencer trompet, Michael Dease trombone, Gene Centeno altsaxofoon, Andy Langham piano, Liam O’Dell contrabas, Adam Jackson drums
opgenomen: 7 februari 2026, Orb Recording Studio’s, Autin, Texas, USA
uitgebracht: 25 september 2026        
label: eigen beheer
aantal stukken: 7
tijdsduur: 43’13
website: rachelspencermusic.com
door: Cyriel Pluimakers


Het gebeurt niet vaak dat er een debuut verschijnt van een trompettist die meteen verrast met een volstrekt eigen verhaal. De Amerikaanse Rachel Spencer verbaasd de jazzwereld met het buitengewoon energieke album ‘The Next Right Thing’. Geen modieuze neuzelmuziek, maar een vastberaden aanpak waarin de krachtige Blue Note traditie weerklinkt. Vanaf het eerste moment maakt ze duidelijk dat het haar menens is in het doortastende titelnummer waarmee ze in de voetsporen treedt van haar idool Blue Mitchell. Haar solo klinkt als een fraai visitekaartje.

Conflict
Het daaropvolgende ‘Steamrollin’’ schreef ze ooit om stoom af te blazen na een professioneel conflict. Haar oorspronkelijke woede wist ze om te zetten in pittig klinkende noten die met kracht en overtuiging worden neergezet. Muzikaal maakt ze duidelijk dat ze de obstakels wist te overwinnen. Haar toon is niet scherp maar heeft een charmant wiebeltje dat net niet over the top is. Vaardig leidt ze haar sextet, dat de crème de la crème van de actuele Amerikaanse jazzscene bevat, door een zevental eigen composities. Een bijzondere gastrol is weggelegd voor meestertrombonist Michael Dease die de sterren van de hemel speelt. Hetzelfde geldt voor pianist Andy Langham en de pregnante altsaxofoon van Gene Centeno. 

Warmbloedig
Buitengewoon stuwend zijn de baslijnen van Liam O’Dell en dynamisch klinkt het slagwerk van Adam Jackson. De hele productie ademt het gevoel van iemand die na de nodige tegenwerking haar eigen authentieke stem gevonden heeft. Creatieve vreugde is het leidmotief van het album en Spencer houdt zich verre van melancholie. Licht peinzend is ‘Liminal Spaces’ en rondborstig is de melodie van ‘Queen of Cups’, waarin pianist Langham goed is voor een weergaloze solo. Centano eist de nodige ruimte op in ‘Bias’, waarin hij zijn altsaxofoon ouderwets laat gieren alsof de glory days of jazz herleven. Dat Spencer weet hoe je een ballad moet neerzetten, laat ze horen in haar compositie ‘I Can Almost Remember’ waarin ze haar warmbloedige toon kan etaleren. 

Toekomst
In het afsluitende ‘Essential Company’ horen we nog eenmaal het all star sextet in volle glorie. Spencer’ buitengewoon rake noten maken duidelijk dat er zich hier een kracht manifesteert waarmee de jazzwereld in de nabije toekomst rekening moet gaan houden. We zijn nu al benieuwd naar haar volgende album!