CD-RECENSIE 

Dee Dee Bridgewater – Eleanora Fagan, To Billie With Love
bezetting: Dee Dee Bridgewater zang, James Carter tenorsaxofoon, sopraansaxofoon, basklarinet, altfluit; Edsel Gomez piano; Christian McBride contrabas; Lewis Nash slagwerk
opgenomen: 5 t/m 7 juni 2009 in Avatar Studio’s New York
release: 2010
label: DDB Records / Emarcy Records
tracks: 12
tijd: 51.55
website: www.deedeebridgewater.com - www.ddbprods.com
door: Rinus van der Heijden


Het repertoire van Billie Holiday, na Bessie Smith een van de pioniers op het terrein van jazzzang, is talloze malen gekopieerd, getracht in een eerbetoon te proppen, maar veelal verkracht. Je moet dan ook het nodige lef hebben om buiten de onafzienbare rij mislukkingen te blijven. De Amerikaanse jazzvocaliste Dee Dee Bridgewater durfde het en met haar ‘To Billie With Love’ plaatst zij de muziek van Billie Holiday op een fijnzinnig, doordacht en respectvol niveau.

In twaalf stukken diept Dee Dee Bridgewater het unieke Holiday-songbook op haar manier uit. Het resultaat is geen klakkeloze kopie van de bekende Billie Holidaynummers, maar bewogen  interpretaties van wellicht de mooiste liederen uit de jazzgeschiedenis. Die bewogenheid heeft Dee Dee Bridgewater voor een deel te danken aan haar pianist Edsel Gomez, die de originele stukken arrangeerde en van allerlei nieuwe invloeden voorzag. Dít en de wijze waarop Dee Dee Bridgewater die nieuwe arrangementen met haar zo plooibare stem verwerkt, is de enige echte ode die in járen aan Billie Holiday is gebracht.

Dee Dee Bridgewater en Edsel Gomez hebben niet geschroomd de ruim een halve eeuw oude muziek van Billie Holiday in een eigentijds kader te plaatsen. Het openingsstuk van de cd, ‘Lady Sings The Blues’ bijvoorbeeld krijgt Afrikaanse meerstemmigheid mee. De gedragen lijnen die James Carter op basklarinet neerlegt in ‘Good Morning Heartache’ vergeet je nooit meer, evenals zijn spel op sopraansaxofoon in ‘You’ve Changed’.

En wat te denken van de aflopende notenlijntjes in ‘Mother’s Son-in-Law’ van contrabassist Christian McBride. Ze doen denken aan de zo bekende begintonen van de klassieker ‘Fever’, maar kort nadien blijkt dat McBride het verleden liever loslaat en open naar de toekomst kijkt.

Dee Dee Bridgewater eigent zich ongekende vrijheden toe. De ene keer schuift zij mee met de van bluesinvloeden druipende muziek van Billie Holiday, om een andere keer als de allergrootste jazzzangeressen zich onder te dompelen in de swing. Haar scattechniek lijkt op die van Ella Fitzgerald – kun je je met die zangstijl überhaupt wel losmaken van deze reuzin? – maar van uitwaaierend in de breedte tot in de allerkleinste details blijft Bridgewater zichzelf. Haar enorme ervaring met iedere denkbare begeleider hoor je in dit Billie Holiday-eerbetoon terug. Anders was ook zij gedoemd geweest achter aan te sluiten in de rij minkukels.

Schitterend is het slot van deze indrukwekkende cd. ‘Strange Fruit’ is niet alleen een weldoordachte keuze, in de uitvoering van Dee Dee Bridgewater krijg je als luisteraar nogmaals de opdracht mee maar eens na te denken waarom deze compositie óóit is geschreven.

De cd is verpakt in een aantrekkelijke hoes. Waarin naast de cd ruimte is geschapen voor een dvd, met daarop een registratie van het concert dat het Dee Dee Bridgewater Quintet op 17 juli 2009 - de vijftigste sterfdag van Billie Holiday - verzorgde op het 33e Festival de Jazz Vitoria-Gasteiz in Spanje.

Tot slot: wie zich afvraagt wat die Eleanora Fagan in de titel van de cd doet? Dit was de echte naam van Billie Holiday.