CD-RECENSIE

Jon Herington - Pulse and Cadence
bezetting: Jon Herington; gitaar, mandoline, zang, Jim Beard; piano, keyboards, hammondorgel, zang, Ralph Bowen; saxofoon; Michael Mossman; trombone, Victor Bailey; bas, Peter Erskine; drums, Arto Tuncboyaciyan; percussie, Leno Gomez; fluit, (bas)klarinet
opgenomen: 21 juni - 3 juli 1992
release: 2008
label: ESC Records
tracks: 8
tijd: 44.56
websites: www.jonherington.com - www.esc-records.de
door: Mischa Beckers

De Amerikaanse gitarist Jon Herington tourde en nam op met onder andere Boz Scaggs, Bette Midler, Bill Evans, Jim Beard group en Chroma. Vanaf eind jaren negentig is hij vaste kracht in Steely Dan. Zijn meest recente album is Like So. Pulse and Cadence bevat oudere opnamen maar ESC Records bracht het album pas onlangs uit.

Herington's composities bevatten veel invloeden. Flarden pop, rock, blues, America en jazz zorgen voor een echte fusion smeltpot. Zelf meldt hij bij het schrijven voor dit album sterk beinvloed te zijn door de muziek van Weather Report. Herington nodigde dus niet voor niets Weather Report's oudgedienden Bailey en Erskine uit. Het Weather Report gevoel komt het best tot uitdrukking in Kernel of thruth middels sprekende thema's (niet alleen instrumentaal vertolkt maar ook gezongen) en de instrumentale invulling.

Een groot aantal nummers van de CD heeft een erg bluesy invulling maar Herington geeft ze keer op keer interessante wendingen. In Twisted Logic bijvoorbeeld start hij in swingende New-Orleans stijl en gaat vervolgens over naar een Texas shuffle. In zijn solo begint hij zoals vaker met de pentatonische ladder maar verstopt er gaandeweg steeds meer jazzy scales in.

Pulse and Cadence is een erg creatief album. Niet alleen door de compositorische vindingen van Herington maar ook door de invulling van de muzikanten. Beard past zijn geluid aan de sfeer van het nummer aan, gebruikt constant de piano maar vult dat aan met orgel voor wat dramatischer klanken en synthesizer voor subtiele onderliggende soundscapes. In het algemeen staan Bailey en Erskine hard voorin de mix. Natuurlijk nemen ze waar nodig gas terug en speelt Erskine op bijvoorbeeld Hope Woe met niet meer dan wat bellen. Tuncboyaciyan treedt juist niet op de voorgrond maar kleurt het geluid. Vooral het sporadische gebruik van (dwars)fluit door Gomez geeft de thema's wat extra's.