Signatuur
Met Mike Boddé, misschien wel Van Kreevelds bekendste leerling, achter de piano maakt het ensemble een tournee waarbij het album wordt gepresenteerd. Musici van vier verschillende generaties staan er op het podium, met de 91-jarige Engels als nestor en de 48-jarige Boddé als jongste loot aan de stam. Zoekend start het concert met een uitvoering van Horace Silver’s ‘Peace’, gevolgd door een geïnspireerde versie van ‘I’ll Remember April’. Warm is de toon van De Graafs tenorsaxofoon en licht percussief het pianospel van Boddé waarin duidelijk Van Kreevelds signatuur doorklinkt. Bewogen is de uitvoering van ‘Goodbye Pork Pie Hat’, de klassieker van jazzvernieuwer Charles Mingus. Ook nu is het Boddé die verrast met onverwachte afslagen tijdens zijn improvisatie. Over Van Kreevelds bijzondere manier van lesgeven geeft hij een kort college waarbij hij het unieke karakter van diens pianospel toelicht. Als geen ander wist hij de bekende jazzclichés te omzeilen.

  
Het ritmetandem gevormd door contrabassist Jos Machtel en drummer John Engels.

Meisjes Van Dertien
‘Stella by Starlight’ wordt door Boddé voorzien van een extra lang intro in onvervalste Van Kreeveld stijl, waarbij een poëtisch begin naadloos overgaat in staccato spel. Vol Afrikaanse elementen is vervolgens De Graafs ‘Fly On The Wall’ en latin motieven klinken er door in Dizzy Gillespie’s ‘Con Alma’. Engels verrast met een doortastende drumsolo. Boddé weet de juiste snaren te raken in het prachtige ‘Beatrice’, een stuk dat loft jazz icoon Sam Rivers schreef voor zijn vrouw. Een uitlichting van dat hoogtepunt uit de geschiedenis van het Nederlandse cabaret kan daarna niet uitblijven en een aantal aanwezige liefhebbers weet het niet droog te houden tijdens Boddé’s onbegeleide improvisatie op de schitterende melodie van ‘Meisjes Van Dertien’, waarmee Van Kreeveld onsterfelijk werd. 

Waardering
Naadloos steekt De Graaf daarna op sopraansaxofoon over naar Sting’s ‘Fragile’, ook al zo’n tear jerker. Een concert dat, na een fors applaus, om een toegift vraagt en die komt er met een stevige versie van Ornette Coleman’s ‘Blue Connotatation’, een stuk dat de vrije geest van de jaren zestig jazz ademt. Wat een passend en waardig hommage aan een van de grootste jazzpianisten die ons land gekend heeft: een bescheiden musicus die in bredere kring waardering zou verdienen!


Zie ook:

• Rob van Kreeveld, groot in zijn bescheidenheid
  In Memoriam, door Cyriel Pluimakers