HOOFDREDACTIONEEL
Medewerkers van Jazzenzo zijn niet langer welkom bij de podia Bimhuis, LantarenVenster, TivoliVredenburg en Paradox. Het toegangsverbod geldt ook voor de festivals North Sea Jazz, Music Meeting en November Music. Directe aanleiding voor de boycot is een recent verschenen column op deze site, waarin het programmabeleid van Bimhuis en specifiek het 50-jarig jubileumprogramma aan de kaak wordt gesteld.
Doel van een column is met een scherpe pen de lezer te prikkelen en eventueel aan te zetten tot overpeinzing of een discussie betreffende het onderwerp. De columnist geniet daarbij grote vrijheid – anders dan een auteur van inhoudelijke artikelen – en humor is vaak de kers op de taart.
De column in kwestie getiteld ‘Bimhuis 50 jaar, maar is er wel reden voor een feestje?’ en geschreven door Cyriel Pluimakers, voldeed aan deze voorwaarden. Of ik als hoofdredacteur het eens of oneens ben met de inhoud, is voor publicatie niet relevant. Een hoofdredacteur bewaakt de formule van het medium en gaat niet over de mening van een recensent of columnist.
De boycotschrijvers van genoemde podia en festivals denken daar anders over, zo bleek in een schrijven die wij gisteren van hen mochten ontvangen. Gezamenlijk stellen zij vast dat de column ‘onbetamelijk’ is en gericht is op ‘het kleineren van personen’ (…) ‘en doet bovendien onze geliefde jazzsector allesbehalve goed’. Met een belerend vingertje op de stoel van de hoofdredacteur volgt nog: ‘De journalistieke vrijheid die we in Nederland koesteren, komt ook met een verantwoordelijkheid.’
Cancelcultuur
Met de boycot is Jazzenzo het zoveelste slachtoffer van de cancelcultuur die sinds enige tijd door Nederland raast. De boycotschrijvers stellen weliswaar dat ‘een recensie kritisch mag zijn en een column scherp’, maar gooien dit nobele gedachtengoed overboord wanneer het hun eigen winkeltje betreft. Een afwijkende mening wordt niet getolereerd.
Met de uitgesproken boycot gaan genoemde podia en festivals de discussie uit de weg en wordt de persvrijheid aan banden gelegd. De woke-wind die door Europa waait heeft nu ook jazzland bereikt, waar podia en festivals blijkbaar de kritische grens van artikelen gaan bepalen.
Nu het werk voor onze medewerkers zo goed als onmogelijk wordt gemaakt en Jazzenzo monddood, rijst de vraag of deze site na negentien jaar nog bestaansrecht heeft. Ongetwijfeld een kolfje naar de hand van de briefschrijvers. Binnen afzienbare tijd hoop ik deze vraag te kunnen beantwoorden.
Erno Elsinga
Hoofdredacteur
Reageren op dit artikel is niet meer mogelijk.