VERHAAL
door: Michael Varekamp
Het unieke van jazz is dat het lijkt alsof het uit het niets ontstaat. Pure tovenarij hoe ideeën ontluiken, zich ontwikkelen en op microniveau miraculeus samensmelten. Ongrijpbaar en adembenemend. De pianist die precies het juiste geïmproviseerde akkoord neerlegt of de drummer die het accent al een zwiep naar voren geeft nog voordat de trompettist zelf weet dat hij juist dat wil gaan spelen. Lucht en trilling sublimeren tot absolute schoonheid waarna het zich oplost in het niets tijdens de openbaring. Menigeen heeft wel eens gedacht hoe doen ze dat toch?
VERHAAL
door: Michael Varekamp
Jazz is the Big Brother of Revolution
Revolution follows it around
Met deze opmerking gaf Miles de jazz
in een keer een zwiep naar voren
Als een vloeiende lick
uit een saxofoon van puur goud
VERHAAL
door: Michael Varekamp
Bescheidenheid is alleen weggelegd voor de hele groten.
Het heeft in ieder geval nog nooit iemand wezenlijk vooruit geholpen.
Behalve misschien wanneer je zoveel talent hebt dat een beetje afremmen geen kwaad kan.
Maar dat zijn uitzonderingen. Slechts een enkeling is op zijn zestiende al puntgaaf.
Trompettist Lee Morgan was er zo een. Of jaren later Roy Hargrove.
De rest van ons wordt geboren onder het striemende juk van de erfzonde.
VERHAAL
door: Michael Varekamp
Het zijn vier lange jaren en toch vliegen ze voorbij. Na mijn ja-woord beloof ik mezelf om iedere avond tot het uiterste te gaan. Ik heb op het conservatorium nog twee jaar te gaan maar het voelt al als een master na de master. Alsof ik het grote mensenvak leer waar ik altijd stiekem van heb gedroomd maar dan mèt dat blauwe bloed. Ik zit op de Grote Vaart.
VERHAAL
door: Michael Varekamp
Jazz was al inclusief toen het woord nog moest worden uitgevonden. Er is geen muziekstroming die de wereld zo verwelkomt als Jazz. Jazz verbindt zich met de meest uiteenlopende werelden en gaat onverstoorbaar haar eigen gang. De vraag Is dit nog jazz? ligt bij menigeen op de lippen bestorven.
De andere kant daarvan is dat puristen er niet over uitgepraat raken. Maar dit is verdomme geen Jazz! hoor je namelijk net zo vaak. Hoe dan ook, Jazz is sinds haar geboorte een kind van de wereld.
Ook op persoonlijk vlak biedt ze ruimhartig onderdak aan de meest uiteenlopende karakters. De orkesten van Fat Marble, Jabbo Smith, Joe King Oliver en al die anderen hadden dit al haarfijn in de gaten vanaf de beginjaren van de vorige eeuw. Het geheel is net als in een gezonde samenleving meer dan de som der delen met als ruggengraat een kapstok vol constructieve ideeën. Alles om onszelf te overleven.
VERHAAL
door: Michael Varekamp
5 mei 1945. Valkenbosplein Den Haag. Het eerste optreden van The Orchestra Of The Dutch Swing College is een feit. Alhoewel, dat is wat de geschiedenis er later van maakt. Wat iedere insider weet is dat het Swing College zowat de hele oorlog stiekem doorspeelt in de lokale horeca. Avond aan avond, Entartete Musik of niet.
Legendarisch zijn de verhalen over uitbundige danspartijen, waarbij er steevast iemand op de uitkijk stond die bij naderende Duitsers iets riep in de trant van 'Boterkoekjes, boterkoekjes!' Waarna de band soepel overschakelde op lullige dansmuziek. Net zo makkelijk. Als je overigens alles wat in het Nazi manifest Entartete Musik beschreven staat wel doet, in plaats van niet, laat het zich lezen als een meer dan uitstekende cursus jazz. Deutsche Gründlichkeit in full swing.
VERHAAL
door: Michael Varekamp
Het is hoogzomer.
Er staat een advertentie in de krant.
Te koop Franse Piano uit 1885
Honderd gulden
Na opknapbeurt z.g.a.n.
Mijn moeder en ik tuffen naar een oude dokterswoning een paar dorpen verderop. Een uur later staat 'ie te glimmen in de woonkamer van ons rijtjeshuis.
VERHAAL
door: Michael Varekamp
Meneer, meneer! Mag ik misschien een stukje meespelen? Ik hoor mezelf, ergens in de jaren tachtig op de boulevard in Scheveningen. Verlegen trek ik aan de jas van mijn toekomstige beste vriend. Daar kennen we elkaar nog lang niet. Mijn tienerbandje uit het dorp ben ik net ontgroeid en bij gebrek aan beter ga ik met de trein op goed geluk naar jazzfestivals in de buurt. Met mijn trompet onder mijn arm. En dan maar hopen dat het mag, meespelen.
VERHAAL
door: Michael Varekamp
Mijn vader is niet mijn echte vader.
Maar hij hield van mij als zijn bloedeigen zoon.
En ik van hem als mijn bloedeigen vader.
Ik draag zijn naam.
Mijn ouders hebben dubbel zo hard moeten werken voordat het ze eind jaren zestig was gegund om mij en later mijn broertje te adopteren. Beide gevormd door de harde naoorlogse tijd in Nederland op de Zuid-Hollandse eilanden. Je hoort wel eens anders, maar ze hebben het mij vanaf het begin af aan verteld.
Rechttoe rechtaan. Dat was hoe ze in de meeste opzichten waren en bovendien handig voor een zwart jochie in een spierwit polderdorp anno 1968. Ik weet niet beter.
Tin Roof Blues. Als hij overlijdt sta ik aan zijn graf met mijn trompet.
Het is mijn eerste keer. Zowel het begraven van een naaste als wel het spelen om de dood te bezweren.
VERHAAL
door: Michael Varekamp
De tachtigste verjaardag van de bevrijding dient zich aan maar ik voel me opgesloten. Vastgelopen in een wereldgeschiedenis die net als haar planeet eindeloos rondjes draait om zichzelf. Het blijft een memorabele feestdag maar om deze editie hangt een zweem van totale verlatenheid. Een ingestort wereldbeeld, zoals in horrorfilms soms dingen plotsklaps verworden tot stof. Maar dit is echt. Het land van bevrijders en ongekende mogelijkheden is in krap drie maanden veranderd in een verlengstuk van een bedenkelijke ideologie. De wortels van de liefde van mijn leven liggen daar, net als die van vele anderen.
Het was de Jazz die mij ooit bij zich riep en me verzekerde dat ik beslist goed was hoe ik was.
VERHAAL
door: Michael Varekamp
Ik sta al uren voor de spiegel. Elk haartje moet precies goed zitten en alles moet er piekfijn uitzien. Het is niet voor een Oscaruitreiking, een dansgala of een eerste date. Nee, ik moet vanavond spelen met mijn eerste serieuze bandje, ergens in een obscuur jazzcafé. ‘Ik ken niemand die er al zo ver van tevoren van begint te genieten als jij’ zegt mijn vader vanachter zijn krant. Volgens mij heeft ‘ie wel een punt. Ik vind het inderdaad het mooiste wat er is, optreden. En dan vooral in een jazzclub, ook al heb ik nog niks gezien van de wereld. De jazzclub waar ik mijn babyvet verlies is klein en donker. Je kunt er maar beter vroeg mee beginnen, met die Jazz. De vloer ligt bezaaid met pindaschillen en het tentje zit vol studenten.
VERHAAL
door: Michael Varekamp
Normaal gesproken zou ik nooit muzikant zeggen.
Doe mij maar musicus want het is wel degelijk een vak.
En een moeilijk ook. Albert Einstein vond het zelfs de hoogst haalbare discipline, maar muzikant vind ik in dit geval beter passen. Dat woord is wars van buitenkant en gaat voorbij aan overigens terecht academisch respect. Het draagt eerlijkheid in zich en iedereen die wil, kan zich zo noemen. Muzikant. Of zoals de oude orgeldocent van de plaatselijke muziekschool in het dorp waar ik opgroeide mij ooit toedichtte: ‘Jij bent een Speleman’.
VERHAAL
door: Michael Varekamp
Als reizend muzikant kom je er op een bepaald moment in je leven achter dat je een roeping hebt. Dat wat eerst nog veel weg heeft van een luxe hobby blijkt onderweg verandert te zijn in een niets en niemand ontziende missie.
Tot vreugde van velen, tot verdriet van sommigen.
Topsport maar dan uitgesmeerd over een eindeloze periode.
Mentaal, creatief, sociaal en fysiek.
Een leven lang duelleren op alle fronten tegelijk.
Het tart alle wetten waar gewone mensen naar leven.
Dat wil zeggen, alle niet-muzikanten.
door: Michael Varekamp
