Hexnut - Hexnut CD-RECENSIE De ideeën van de groep zijn zonder meer verfrissend. De superstrak uitgevoerde, hondsmoeilijke ritmes van Meshuggah worden bijvoorbeeld gemixt met jazzy trompetsolo’s en de opzettelijke wanordelijkheid van een geprepareerde piano. Toch loert in het enthousiasme waarmee deze jonge, Nederlandse groep de meest uiteenlopende muzieksoorten te lijf gaat ook een gevaar; namelijk vrijblijvendheid en in sommige gevallen wordt het zelfs een beetje melig. Het vooral door zangeres Büttrich aangebrachte theatrale element werkt bovendien live beter dan op cd.
Hexnut - Hexnut
bezetting: Susanna Borsch; blokfluiten en effecten, Stephie Büttrich; zang; Gijs Levelt; trompet, zang, Ere Lievonen; piano, geprepareerde piano, harpischord, Ned McGowan; fluit, contrabasfluit en effecten
opgenomen: 2006, 2007
release: 2007
label: Karnatic Lab Records
tracks: 16
tijd: 44.31
websites: www.myspace.com/hexnutmusic - www.karnaticlabrecords.com
door: Mischa Andriessen
Er zullen niet veel groepen zijn die stukken van Meshuggah en Tom Waits en het thema van “The Flintstones” op hun setlijst hebben staan. Hexnut draait bovendien ook zijn hand niet om voor een cabaretesk nummer (“Peel me a grape”) en het op muziek zetten van een tekst van Annie M.G. Schmidt (het hoorspelachtige “Annabel”). Een bizarre bezetting draagt er tenslotte nog eens aan bij dat Hexnut werkelijk uniek klinkt.
Opvallend genoeg zijn het juist de eigen composities die als sterkste naar voren komen. Het speelse en energieke “Tools” is zowel opzwepend en geestig en in “Wood Burn” combineert de groep heel knap compositorische elementen uit pop, jazz en klassiek zonder het er te dik bovenop te leggen. Daarbij werkt de originele klankkleur die de groep, met deels zelfgebouwde instrumenten voortbrengt, sterk in haar voordeel. De groep zou wat dat betreft nog best meer op de eigen kracht mogen vertrouwen.
© Jazzenzo 2010