Alex Sipiagin - Prints CD-RECENSIE De ensembles met Potter wringen vaak opzettelijk en klinken soms ongemakkelijk schel. Bij eerste beluistering lijkt het erop dat Sipiagin helaas de weg kiest die veel jazzmusici kiezen, die van de meeste weerstand. De snelle latin versie van Monks “Epistrophy” komt bijvoorbeeld wel erg gezocht over.
Alex Sipiagin - Prints
bezetting: Alex Sipiagin; trompet, flugelhorn, Chris Potter; tenorsax, David Kikosi; piano, Scott Colley; bas, Antonio Sanchez; drums, Monday Michiru; fluit
opgenomen: 12 oktober 2006
release: 2007
label: Criss Cross Jazz
tracks: 7
tijd: 62.44
website: www.alexsipiagin.com - www.crisscrossjazz.com
door: Mischa Andriessen
Voor zijn zesde cd onder eigen naam op het Nederlandse Criss Cross Jazz label kreeg de Russische trompettist Alex Sipiagin opnieuw de beschikking over een topbezetting. Met musici als Potter, Colley, Sanchez en natuurlijk Sipiagin zelf in de gelederen, mag wel wat vuurwerk verwacht worden. Dat dient zich niet onmiddellijk aan. “Prints” is een moeilijke plaat waarin Sipiagin verslag doet van een aantal ingrijpende gebeurtenissen in zijn leven en hij in de arrangementen en klankkleur bepaald niet de makkelijkste weg kiest.
Toch kan de plaat niet zonder meer afgedaan worden als een overdreven aanspraak op de virtuositeit van de muzikanten. Sipiagin probeert hier wel degelijk iets te vertellen en langzamerhand komt zijn verhaal ook wel aan. “Prints” is veel introverter dan je zou verwachten, daardoor vraagt hij tijd en geduld van de luisteraar, maar stelt hij deze uiteindelijk toch niet teleur al zijn de verwachtingen met zo’n bezetting natuurlijk zeer hoog gespannen.
© Jazzenzo 2010