Paradox viert jubileum op wervelende wijze CONCERTRECENSIE. Jubileumfestival Paradox 25 jaar, Tilburg, 14, 15 en 16 september 2007
beeld: Stef Mennens, Marcel Mutsaers
door: Erno Elsinga
“Het is prachtig de Tilburgse jazzgeschiedenis te zien spelen” zegt pianist Harmen Fraanje tijdens het slotconcert van het geslaagde meerdaagse jubileumfestival van de Paradox. Want in drie dagen tijd trok in een notendop deze in de jaren zeventig ontstane geschiedenis aan de bezoeker voorbij. Verschillende generaties Tilburgse jazzmusici zorgden afgelopen weekend voor een bruisend spektakel in een bomvol Paradox.
Jacq Palinckx, Eric Vloeimans, Harmen Fraanje, Niko Langenhuijsen en Paul van Kemenade tijdens het jubileumfestival van de Paradox - klik op foto
Jong
Het festival opende treffend met een concert van de gitaarspelende broeders Bram en Jasper Stadhouders en drummer Onno Govaert. Met hun amper twintig jaar voorlopers van de nieuwe Tilburgse muziekgeneratie, brachten zij spannende muziek met ruimte en stiltes en met een volwassen oog voor detail.
Spannend was ook het concert van Vaalbleek. Allerminst gehinderd door sleet klonk het gezelschap rondom bassist Niko Langenhuijsen, die aan de wieg stond van de Paradox, modern en hecht. Bruisende, swingende arrangementen en een excellerende Paul van Kemenade op alt bezorgde het publiek de spreekwoordelijke ‘feest der herkenning’ dat beloond werd met een staande ovatie.
Daarvoor had Latitea van Krieken samen met Angelo Verploegen en Nits-frontman Henk Hofstede het publiek getrakteerd op liedjes van Joni Mitchell, Elvis Costello en Leonard Cohen. Een letterlijk harmonieus gebaar waarbij verschillende stijlen met elkaar werden verbonden.
Paradockx
Verrassend was het optreden van het Werken Trio, dat bestaansrecht had van 1981 tot 1987. Drummer Jan Wirken (tegenwoordig directeur van het Tilburgs Conservatorium), saxofonist Sjoerd Rolsma en bassist Bert Palinck zochten het experiment in de eenvoud; luisteren en uitdagen. Palinckx had zelfs voor de gelegenheid een nieuw stuk geschreven: ‘Paradoks, Paradox’, refererend aan de spellingswijziging die het podium in de jaren tachtig onderging. “Misschien is ‘Paradockx’ toch een betere titel” grapte de bassist die en passant ook een 25-jaar oude LP van het trio had meegenomen (“is niet te koop”) voor een fan uit Tiel.
Hoogtepunt van de zaterdagavond was het concert van de pas ontbonden groep Palinckx. Verwarrend, wild, onverwachts, vrij, speels en met veel humor gebracht, ontrolde zich bizarre arrangementen. Soms Zappiaans, dan weer Pink Floyd; van bonkige underground tot zweverige psychedelische klanken, de groep speelde overtuigend en met lef. In de voor deze avond voor de gelegenheid samengestelde groep van de gebroeders Bert en Jacq Palinckx speelden onder meer drummer Pascal Vermeer, saxofonist Guido Nijs en toetsenist Jeroen van Vliet die, samen met gitarist Jacq, met virtuoos spel een hoofdrol opeiste.
Jasper Stadhouders en Onno Govaert. Het Werken Trio met Sjoerd Rolsma, Jan Wirken en Bert Palinckx. Ferhan Otay en Mete Erker - klik op foto
Lyrisch
Het concert van Eric van der Westen Quadrant kende een lyrisch karakter van bedachtzame composities gehuld in mooie liedjes. Niet altijd even spannend en soms voorspelbaar al werd dat ontkracht door de opzwepende soli van saxofonist Erwin Vann en de subtiele blaaspartijen van Mete Erker en Guido Nijs.
Aangrijpend waren de duo-concerten van Paul van Kemenade met Podium Trio-gitarist Jan Kuiper – die Van Kemenade “De verpersoonlijking van de Tilburgse jazz” noemde - en pianist Stevko Busch op de zondagmiddag. De onnavolgbaar heldere, krachtige en soepel verhalende tonen zijn onmiskenbaar aan het altspel van Van Kemenade, die in de jaren negentig workshops verzorgde in de Paradox en menig talent het professionele podium liet proeven, zoals Eric Vloeimans in het Brabants Leerorkest.
Het KOV Trio van Arno Krijger, Ferhan Otay en Pascal Vermeer speelde stukken uit de rijke jazzgeschiedenis. Dat deden zij samen met Mete Erker op een ingetogen en indringende wijze. Werk van Coltrane en Carla Bley gingen vooraf aan een fraai uitgevoerd, loom in het ritme hangend stuk van John Scofield.
Het slotconcert met Harmen Fraanje, Niko Langenhuijsen, Eric Vloeimans en Pascal Vermeer was hartroerend. Door de uitgestreken lyriek van Vloeimans en de precieze harmonieuze tonen van Fraanje, gekoppeld aan de fabelachtige dynamiek van het viertal, werd de luisteraar in de muziek gezogen. Bovendien stonden verschillende generaties musici op het podium die vanaf de begintijd tot op de dag van vandaag hun stempel drukten op de Paradox – en tot ver daarbuiten.
Een waardig slot van het 25-jarig jubileumfestival dat al het moois dat de Tilburgse jazzscène herbergt, in drie dagen de revue liet passeren. Een geslaagd feestje, voor de bezoekers, maar zeker ook voor de talrijke musici die hun inspanningen warm beloond zagen. Voor herhaling vatbaar.
© Jazzenzo 2010