Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Mona Lisa Overdrive is nieuwe supergroep

CONCERTRECENSIE. Mona Lisa Overdrive, Paradox Tilburg, 18 januari 2008
beeld: Marcel Mutsaers
door: Rinus van der Heijden

Bij de term ‘supergroep’ denk je meestal terug aan de jaren zeventig, toen formaties als Weather Report, Return To Forever en het Mahavishnu Orchestra zich aandienden. Dertig jaar later lijkt het begrip uitgestorven, maar het mag weer van stal gehaald worden als je het hebt over Mona Lisa Overdrive.

Mona Lisa Overdrive: Arno Krijger, Hans van Oosterhout, Stefan Lievestro, Jesse van Ruller - klik op foto's

Dit Nederlandse kwartet maakte niet alleen met zijn eerste cd ‘Picknick at Bikini’ grote indruk, met live-vertolkingen van de composities van deze schijf gaat het al even diep. Contrabassist Stefan Lievestro, gitarist Jesse van Ruller, Hammondorganist Arno Krijger en slagwerker Hans van Oosterhout vormen niet alleen een afwijkende bezetting, de keuze van hun muzikale schets en de uitvoering ervan zijn nieuw voor Nederland. En voor de rest van de wereld. Tilburg mocht er getuige van zijn.

Mona Lisa Overdrive brengt al het goede van improvisatiemuziek en eigentijdse, hippe klanken samen. Op een overtuigende manier. Het concert in Paradox stond al bij de eerste noten als een huis. Het begon met ‘Spritz’, ook het openingsnummer van de cd. Op een dwingend bed van slagwerk en contrabas pakten zowel gitaar als Hammondorgel overrompelend uit en in deze paar woorden is meteen het karakter van het concert geschetst. Mona Lisa Overdrive is een groep in een all-starbezetting, die slechts door de individuele kwaliteiten van de groepsleden, een kolossaal groepsgeluid als dit kan opzetten.

Elk lid van het kwartet laat binnen Mona Lisa Overdrive niet vermoede muzikale kwaliteiten horen. Dat begint met Jesse van Ruller, die zijn fluwelen gitaargeluid laat varen en er binnen dit kwartet een spekvette, vuige en alles plat walsende toon tegenover zet. Hans van Oosterhout, een slagwerker die voor iedere solist door zijn dienende rol de ideale begeleider is, wisselt hier van ritmepatronen als waren het sokken, Stefan Lievestro snelt zichzelf voorbij in snelheid en Arno Krijger, ja, hij sleurt het Hammondorgel een nieuwe tijd in.

Een treffend voorbeeld van dat laatste was te beluisteren in ‘Gerommel in de polder’. Een op volle snelheid spelende, jankende en improviserende Jesse van Ruller kreeg gedegen weerwoord van Arno Krijger. Probeer dat maar eens: een traag instrument als de Hammond mee laten rennen met een 100-meter loper. Arno Krijger krijgt het voor elkaar. Zoals hij zijn instrument ook kan laten loeien, als een automotor die in een veel te lage versnelling volgas wordt doorgetrokken. Maar dan wel uiterst muzikaal en aangenaam.

Elk samenspel, elke uitdaging, elk duel, elk duet, alles klopt als een bus bij Mona Lisa Overdrive. Als Jesse van Ruller zich in ‘Picknick at Bikini’ betoont als de vergeten rockgitarist Tommy Bolin, dan had deze overleden musicus zich een begeleider als Hans van Oosterhout mogen wensen. En als Arno Krijger de traditie van Hammondhelden als Jimmy McGriffin, Jack McDuff en Richard ‘Groove’ Holmes naar de vaantjes speelt, dan is er Stefan Lievestro om dat ‘leed’ te verzachten.

Wie door deze woorden niet is overtuigd, gelieve op 20 februari te luisteren naar Radio 6. Dan wordt dit gedenkwaardige concert uitgezonden van 22.00-24.00 uur. Het laatste duwtje over de brug, zullen we maar zeggen.


© Jazzenzo 2010