Dapper is Jacques Schwarz-Bart in de poging om zijn Caribische roots te vermengen met de Amerikaanse souljazz. Opgevoed met gwokamuziek van zijn eiland Guadaloupe belandde hij als dertiger in de New Yorkse jazzscene. De saxofonist speelde in populaire bands van Roy Hargrove, D’Angelo, Soulive en Erykah Badu. ‘I always felt that they needed to come together’ legt Schwarz-Bart uit op zijn MySpace over de twee stijlen die hem muzikaal hebben opgevoed.

Milan Milanovic, Jacques Schwarz-Bart, Herve Samb - klik op foto

Helaas komt zijn visie niet lekker uit de verf. De sessiemuzikant wist als bandleider geen duidelijk verhaal te vertellen. De composities zitten gelikt in elkaar en lijden voornamelijk onder het grootste goed van jazz: creativiteit en improvisatie. Schwarz-Bart ontbeert het aan een overtuigende boodschap die hij juist wel poogt over te brengen. Jazz en Caribische muziek vonden namelijk beiden hun oorsprong in de Afrikaanse slavernij; zijn doel is te laten zien hoe de twee ook werkelijk samen kunnen smelten. De oplossing van Schwarz-Bart is gereserveerde en veilige jazz, om de Gwokamritmes niet te veel in de weg te zitten. Het was weliswaar een bewuste keuze om de melodieën simpel te houden; opwindend werd het er niet van.

De ritmes die de percussionisten Olivier Juste en Arnaud Dolmen speelden waren bijzonder complex. De twee goedlachse enthousiastelingen voelden elkaar feilloos aan: vliegensvlugge vraag-en antwoordspelletjes, maar voornamelijk indrukwekkend synchroon spel verleidden het Bimhuis tot ovaties. Ook op het zeer strakke basspel van Thierry Fanfant en degelijke solo’s van toetsenist Milan Milanovic was niets aan te merken. Het bleef alleen zo beschaafd, zo keurig en zo spanningsloos. In plaats van echt te wroeten in het verleden van jazz en de Caribische gwoka werd er niet ingepast, maar aangepast.


Thierry Fanfant, Jacques Schwarz-Bart, Olivier Juste - klik op foto

Het was ook de quasi-nonchalante houding die ging vervelen. Met strakke zonnebril leidde Schwarz-Bart elk nummer in met een nietszeggend en vooral niets toevoegend praatje. Een enkel nummer werd ondersteund door een sample die hij plukte van zijn IPod, waarvan hij was vergeten de click af te zetten.

De toegift had een groot ‘Wicked Jazzgehalte’. Wicked Jazz is een populair concept waarbij een eenvoudige beat voldoende ruimte biedt aan muzikanten om met voorspelbare solo’s hier live op te ‘improviseren’. In diverse clubs bleek het een ongekend succes om onder de noemer ‘jazz’ tot in de late uurtjes de heupen van links naar rechts te laten zwieren. Schwarz-Bart leek nu zelfs beide stijlen te zijn vergeten.

• Jacques Schwarz-Bart website - myspace