Die improvisaties zijn duidelijk gelegenheden om het muzikale kunnen van de trioleden expressief te etaleren en om er met enig bravoure tegenaan te gaan. Bijvoorbeeld in Impronippo, dat zich uit een intro met bassolo ontwikkelt tot een duet met piano en daarna losbarst in een woeste stroom dissonante accoorden om vervolgens over te gaan in een pakkende groove. Uiteindelijk eindigt deze improvisatie in een iel speeldoosmotiefje op piano in samenspel met een gestreken bas. Bovendien een vleugje van All the things you are in dit nummer. In Improleaves krijg je tussen snelle riffs afgewisseld met het drumspel van Baron zo nu en dan een glimp van Atumn Leaves te zien. Improminor ademt de sfeer van lichte swing zoals ook Bill Evans het kon. Ook in deze track een een snufje All the things you are.

Met name tijdens de spannende improvisaties hoor je bijval van het o zo beschaafde Japanse publiek. Voor het overige is nauwelijks of niet te horen dat het live opnamen zijn. Dat is een compliment voor de opnametechnici, van de andere kant kan duidelijk aanwezig publiek tussen de muziek door ook de sfeer verhogen.

Vier stukken van deze uitgave verwijzen naar de twee cd’s die dit trio eerder voor CamJazz opnam met filmmuziek van Ennio Morricone. Het overige werk komt van Pieranunzi en een enkel nummer van Baron. Nummers waarin het lichtvoetig poëtisch karakter van het spel van Pieranunzi een steeds subtiele basis krijgt van Baron en Johnson.

Het niet-permanente trio Pieranunzi – Johnson – Baron ontstond haast per ongeluk in 1984, toen Pieranunzi gevraagd werd Kenny Drew sr. te vervangen, die halsoverkop naar huis moest. Het is nu al jaren een pianotrio optima forma. Terecht vergelijkt de schrijver van het als immer mooi uitgevoerde cd-boekje, muziekcriticus Thomas Conrad, het trio van Pieranunzi met de top-of-the-bill-trio’s van Jarrett en Mehldau. Verbazingwekkend dat het label zo veel tijd nodig had om deze heel goede Japanse live opnamen wereldkundig te maken.