Je hoort Coltrane (uiteraard), Rollins (uiteraard), Shepp, Getz, Young, kortom alles wat heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de tenorsaxofoon in de jazz, voorbij razen. Maar – en dat is de grote kunst – altijd hoor je Bo van de Graaf. In zijn improvisaties, in zijn melodievoering, in zijn lyriek, in zijn krachtpatserij, in elk facet van de muziek waakt hij ervoor voornoemde reuzen te imiteren. Het is zijn vermogen ze zodanig te incorporeren dat deze plaat een absolute aanrader is.

Is het wellicht, dat daarom die indrukwekkende titel ‘Jazz Is Free And So Are We’ zo’n recht wordt gedaan? Want niet alleen Bo van de Graaf maar ook zijn medemusici Michiel Braam en Fred van Duijnhoven smeden de traditie, die van de vrijheid in de muziek, even kunstig. Voeg daarbij dat van de tien stukken er acht van eigen makelij zijn en de andere naadloos erbij passen en je mag concluderen dat er sprake is van een verbazingwekkend mooie cd.

Pianist Braam wandelt op zijn zo eigenzinnige wijze door het saxofoonspel van Bo van de Graaf, slagwerker Van Duijnhoven dendert er risicovol onder, over en doorheen. Terwijl de gehele cd een mondiaal karakter uitademt, laten De Graaf c.s. meteen horen dat dit gewoon muziek uit Nederland is: het openingsstuk heet ‘Onechte kindertjes’, maar het doet wel verdacht veel denken aan de Jordaanklassieker ‘Aan de voet van die mooie Wester’. En ook verderop duiken nog citaten op uit Nederlandstalig repertoire. Indringend, hoe nederig uitmuntende muzikanten kunnen zijn.

O ja, dan treedt ook nog Simon Vinkenoog op. Het interessantst is dat Michiel Braam hem nog gekker maakt. Zie Vinkenoogs aanwezigheid maar als een toetje. Je kunt het opeten of laten staan, zo gemakkelijk is dat.

Bo van de Graaf noemt zijn ensemble Bo’s Art Trio. Daar is geen letter van gelogen. Zó maak je jazz, dit is kunst. Anders kun je het niet noemen.

-