Sorey speelde behalve bij Dave Douglas ook met Steve Coleman en bij Fieldwork, hij is dus iemand die het complexe werk niet bepaald schuwt. “that / not” is een uitgebreide proeve van zijn kunnen als drummer én componist, waarbij de sterke viermans band in verschillende samenstellingen alles uit de kast haalt.

Overigens niet op een uitsloverige manier. De trage nummers vallen op door hun ruimtelijkheid, er is altijd wel iemand die niet speelt. Sorey zelf is de man van onverwachte accenten, van lange stiltes die met een harde klap worden beëindigd om ze dan weer voor onbepaalde lengte te laten duren. Die werkwijze roept een ongekende spanning op die wordt versterkt door de sinistere, gutturale klanken die Gerstein uit zijn trombone perst en de bijzondere akkoorden die Cory Smythe steeds weet te kiezen.

Typerend voor Sorey’s onconventionele en compromisloze werkwijze is dat hij op het langste stuk van deze dubbel-cd helemaal niet meespeelt. In “Permutations for solo piano” waarin bijna drie kwartier lang pianoklanken heel spaarzaam vallen als een langzaam druppelende kraan. Met een aan Morton Feldman herinnerende verstildheid is dat net als de andere composities een magistrale en bloedstollende oefening in geduld.