Niet dat Lovano Coltrane overtroeft. Dat is nergens voor nodig natuurlijk en dat zal ook zeker de bedoeling niet zijn geweest van dit kwartet. Maar het is een verademing te horen dat het zo volstrekt eigen pianogeluid van McCoy Tyner zich ook voegt naar andere grootheden. Pianist en saxofonist voelen elkaar feilloos aan en bouwen in elk van de zeven stukken aan grandioze spanningsbogen. Vijf van die stukken zijn van de hand van McCoy Tyner. Hij heeft alle zeven composities al lang op zijn repertoire, maar hier worden ze een mooi, nieuw leven ingeblazen door vier reuzen van jazzmusici.

De muziek op deze cd verdient nergens het label ‘nieuw’ of ‘vernieuwend’. Waarom zou ze? Dit kwartet laat er zich alles aan gelegen liggen de jazztraditie van nieuwe impulsen te voorzien. De vier doen dat verfijnd, met eerbied voor de historie en het inbrengen van een eigen, in de loop der tijden bedachte en uitgewerkte ideeënrijkdom. Dat zorgt voor verrassingen op miniatuurniveau, verstopt onder meesterschap. Maar daarom niet minder aantrekkelijk.

Contrabassist Christian McBride en slagwerker Jeff ‘Tain’ Watts zijn van die musici van wie je er niet genoeg kunt hebben. Zij maakten nooit naam als supersolist, maar wel als aanreikers van denkbeelden hoe je muziek anders kunt laten klinken. Natuurlijk is McCoy Tyner een individualist, altijd geweest – luister maar eens naar het slotstuk van deze cd: ‘For All We Know’ – maar onder invloed van McBride en Watts kruipt ook hij in zijn schulp. In de goede zin van het woord. En daardoor wordt het groepsgeluid nog sterker. Precies zoals het hoort als je een kwartetplaat op de markt wilt brengen. Hogeschooldressuur in jazzmuziek!

-