De Noorse componist Ole-Henrik Moe studeerde bij Iannis Xenakis, een vooraanstaande componist en architect. Het eerste stuk op deze dubbel-cd houdt direct verband met de dood van Xenakis in 2001. In de pijnlijk schurende vioolklanken is moeiteloos de jammerklacht van de rouwende te herkennen. Moes composities vallen op door hun beeldende kwaliteit. Hoewel klank een vooraanstaande rol speelt in zijn stukken zijn het geen loutere geluidsverkenningen, maar wordt wel degelijk een verhaal verteld.

Het is uitzonderlijk hoe deze in eerste instantie abstract klinkende muziek een grote anekdotische kracht heeft. Dat geldt nog in sterkere mate voor “3 persephone perceptions”. Een compositie gebaseerd op jeugdherinneringen waarin je wind en sneeuw over het land hoort razen. Velen zullen bij het horen van de krassende viool onmiddellijk afhaken, maar doorzetten loont beslist.