Ook Michael Blake is in een aantal nummers weer van de partij en zijn speelse speelstijl tilt de nummers toch net naar een hoger plan. Hij is echter niet de enige die er voor zorgt dat deze plaat aanmerkelijk beter is dan de vorige. Trompettist Ron Horton weet bijvoorbeeld perfect het midden te vinden tussen kwetsbaarheid en virtuositeit.

Ook de composities van Allison, die in twee gevallen terug grijpt op ouder werk zijn weer heel sterk. Zijn melodieën hebben de directheid van een popliedje, je fluit ze onmiddellijk mee. In samenspraak met Cardenas en Sarin zorgt Allison voor een sprankelende en inventieve ritmische invulling die de muziek ongemeen levendig maakt. Op 11 juli treedt het vijftal op in het Bimhuis, voor iedereen die North Sea Jazz dit jaar aan zich voorbij laat gaan een gouden alternatief.