Op het eerste gezicht lijkt het album wat mat omdat de band weinig gebruik maakt van dynamiek. Het ligt wel goed in het gehoor en intensievere beluistering geeft aan waarom. Zo heeft Lina niet echt uitgesproken akkoorden maar moduleert het onderliggende schema een aantal keer, is de subtiele ritmiek in 3mahlohne4 sterk gekozen en een mooie uitdaging voor de solisten en de wat schools aandoende arpeggio op saxofoon in de intro van Morgenrot werkt wel goed als hij in diverse varianten in het thema terugkomt.

Bassist Heiko Jung en Nevyan Lenkov op drums kunnen subtiel zijn waar nodig en schromen niet een pulserend fundament te leggen onder de meer swingendere nummers. Slightly is daarvan een mooi voorbeeld. De stevige vierkwartbegeleiding ondersteunt een unisono thema op gitaar en saxofoon dat door de creatieve timing en frasering een erg hoog M-base karakter krijgt. In de solo's daarentegen keert de reguliere timing weer terug.

Alex Jung lijkt soms te zoeken naar een goede manier om zijn improvisaties voort te zetten. In Storyville, op basis van een New Orleans-groove, laat hij grote gaten vallen maar vult ze soms op met inventieve akkoorden. In andere nummers vloeien zijn solo's veel meer maar heeft hij wat rock 'n' roll-achtige tweeklanken nodig om een en ander aan elkaar te spelen.

Dus, 'Add To Friends'? Jazeker. De potentie en creativiteit zijn aanwezig en aan dynamiek kan gewerkt worden.