Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Poolplayers - Way below the surface

CD-RECENSIE

Poolplayers - Way below the surface
bezetting: Arve Henriksen; trompet, zang, electronica, Benoît Belbecq; piano, bass station, Lars Juul; drums, electronica, Steve Argüelles; Usine, delays, Sherman filter
opgenomen: 12 - 13 juli 2006
release: 2008
label: Songlines / Challenge distr.
tracks: 9
tijd: 57.52
websites: www.poolplayersmusic.com - www.songlines.com
door: Mischa Andriessen

Poolplayers is een nieuw collectief waarin vier prominente vertegenwoordigers van de progressieve geïmproviseerde muziek in Europa hun krachten gebundeld hebben. Bekendste naam is trompettist Arve Henriksen, wiens groep Supersilent een cultstatus heeft, maar die daarnaast aan vele prachtige platen heeft meegewerkt.

Ook Benoît Delbecq is geen onbekende. Op hetzelfde Songlines label bracht hij met de groep Kartet in 2007 bijvoorbeeld een zeer fraaie cd “The bay window” uit. Tien jaar eerder was hij te horen op “European echoes” van Jorrit Dijkstra, toen ook al met Steve Argüelles, met wie hij ook in een trio speelt samen met gitarist Noël Ackchoté. Lars Juul tenslotte is al jaren vaste waarde in Hase Poulsen’s Sound of Choice.

“Way below the surface” is een experimentele maar een toegankelijke plaat. Uitgesponnen stukken waarin dromerige thema’s zorgvuldig en liefdevol worden uitgewerkt. Poolplayers maakt geïmproviseerde elektronische muziek die door uit duizenden herkenbare trompetgeluid van Henriksen en de subtiel geplaatste pianoakkoorden van Delbecq opvallend warm klinkt.

Juul is een slagwerker die drummen opvat als het kleuren van muziek. Zijn invulling geeft een verrassende meerwaarde aan de muziek omdat hij zonder een strakke ritmische benadering hij de composities die eigenlijk geen echte kern hebben toch bijeen weet te houden. Samen met de geluidseffecten van Argëlles wordt een sfeer neergezet die als gezegd dromerig is, maar die bij momenten toch ook onheilspellend aandoet. Doordat soms een leidende melodie ontbreekt, treedt in sommige stukken een zekere eenvormigheid op. Daar staan onvergetelijke melodieën tegenover. Zoals die van het zeer sterke openingsnummer “Beneath the undercurrent”.


© Jazzenzo 2010