Stephan Micus is wat je noemt een multi-instrumentalist. Zoals hij zijn weg kiest in het muzikale materiaal, zo doet hij dat ook in zijn instrumentarium. Voor ECM nam hij inclusief dit nieuwe album al achttien cd’s op, alle in zijn eentje vol gespeeld en alle muziek zelf bij elkaar gezocht en/of gecomponeerd.

Voor ‘Snow’ putte hij uit ‘wereld’-instrumenten als doussn’gouni en sinding (West-Afrikaanse harpen), duduk (Armeens rietinstrument), maung (veertig gestemde gongen uit Burma), charango (snaarinstrument uit de Andes) en nay (Egyptische holle rietfluit). Die instrumenten bespeelt hij niet traditioneel. Hij wendt ze op een andere manier aan. Dat doet hij ook met de muziek, die hij meebrengt van verre reizen en haar naar eigen inzicht aanpast en verandert. En met zijn stem in soms eigen verzonnen taal, melodieuze bases meegeeft.

Het resultaat? Micus’ muziek is dromerig, langdradig, lijzig, hypnotiserend, mystiek. Wie haar met new-age betitelt, doet deze integere musicus te kort. Micus mikt weliswaar op het gemoed van zijn luisteraars – hij laat horen dat de wereld ook stil kan zijn, zelfs in de pauzes tussen de nummers waarin stilte lang aanhoudt – maar met zijn oneindige vakmanschap schept hij nieuwe, onvermoede werelden. Of hij ook raakvlakken heeft met jazz? Wis en waarachtig. Zijn onorthodoxe werkwijze, met onderzoek naar nieuw instrumentengebruik en ‘omgebouwde’ muziek, sluit nauw aan bij de improviserende wijze waarop jazzmusici naar nieuwe wegen zoeken. Micus weet dat al vier decennia lang. In zijn eentje.