Het muzikale spectrum van “The wind” wordt aan weerskanten door de typerende stijl van beide voorbeeldige muzikanten begrenst. De robuuste virtuositeit van Brecker, de breekbare lyriek van Baker. Ambrosetti en het trio onder leiding van Uri Caine weten met beide wel raad. Het spelniveau ligt op heel de plaat hoog en door de heldere productie komt elk detail tot zijn recht. Daar staat tegenover dat de musici niet tot de bodem gaan. Op uitvoering en vakmanschap is niets aan te merken en stukken als “The Wind” en “Otello” zijn wel degelijk pakkend. Toch overheerst de indruk dat hier zondagskinderen aan het werk zijn die weten dat ze met hun ogen dicht altijd wel een voldoende scoren.