Pine verkondigt zijn boodschap op diverse manieren. Zo opent het album met een (sample van een) gesproken verklaring, bevat het inlegvel bij elk nummer een verklaring voor de titels en bijbehorende statements als 'a tree that has no roots, has no future'. Belangrijk is natuurlijk de vertaling hiervan naar muziek. Die muziek legt de nadruk op de viering van de afschaffing. Op de wat meer ingetogen traditional Remercier les travailleur en Apunta un lapiz van Omar Puente na zijn alle composities van Pine. Hij maakte geweldige arrangementen en de interacties tussen diverse blazerssecties spetteren de speakers uit.

Naast de wat meer klassieke big band sound zoals in Abolition day strooit de band met heerlijke swingende ritmes met bijvoorbeeld Afrikaanse inslag in Civilisation. Black Flag is een aaneenschakeling van losse  improvisaties voor onder andere steelpan en trombone die vloeiend overlopen naar ska of Caribische thema's, afgewisseld met free jazz frasen en dat toewerkt naar een extatisch einde. Blazers die niet blazen zitten niet stil want gebruiken dan in ieder geval een percussie-instrument.

De individuele muzikanten krijgen veel ruimte voor improvisatie en overtuigen stuk voor stuk. Zonder de anderen te kort te doen springen met name Harry Brown op trombone, Byron Wallen, Samuel Dubois op steelpan en Omar Puente op viool, zeker in zijn eigen compositie, er uit.