Zijn muziek is vaak voor kitsch versleten. De zoetige, tonale muziek in combinatie met een openlijke beleden religiositeit is menigeen te gortig. De emotionaliteit van zijn muziek is vaak overweldigend. De een zal dat effectbejag noemen, de ander uniek vakmanschap. Kancheli is een componist die opzettelijk grenzen opzoekt en inderdaad vaak balanceert op de dunne lijn tussen kunst en kitsch.

De twee stukken op zijn nieuwste cd “Little Imber” laten horen hoe precair die balans is. De eerste compositie “Amao Omi” voor gemend koor en saxofoonkwartet is een typisch, sterk Kancheliwerk met een indringende, emotionele lading en een zich langzaam ontladende spanning. De etherische klankkleur is hier in harmonie. De stemmen versmelten en contrasteren fraai met de saxofoons. In het titelnummer daarentegen is het evenwicht zoek. De combinatie kinderkoor en gitaar is te zoet. Het breekbare  knijpstemmetje ontroert niet, omdat zo duidelijk is dat het ontroeren moet. Met een voortreffelijk en een teleurstellend werk is “Little Imber” een cd die de controverse rond Kancheli nog eens extra voedt.