Het is een klein uur goed vermaak waarbij in eigenlijk elk nummer de kleuring zit opgesloten van stijlen als hardbop, cool jazz en souljazz. Fijne thema’s, niet al te ruig, maar zeer zeker verzorgd en luchtig. We horen Miles Davis eind jaren ’40, Clifford Brown eind jaren ’50 en tegelijkertijd wat Woody Shaw in de jaren ’70 hiermee heeft gedaan. Wat het B&W Quintet onderscheidend maakt is de moderne knipoog naar Nederlandse bands als New Cool Collective, Mona Lisa Overdrive of het opkomende Sinas.

Met een hoog kwalitatieve opname en sterke composities hebben Boudesteijn en van de Wouw een lekkere plaat afgeleverd. Het laat zich niet makkelijk in hokjes plaatsen door de veelzijdigheid van genres én muzikanten. Van de Wouw speelt wat schools, maar dit weet Boudestijen net als Krijger met wat vieze uithalen te balanceren. Solo’s kunnen met wat meer risico gespeeld worden, maar de laid back timing van Lievestro in bijvoorbeeld ‘Phonemophobia’ is dan weer heerlijk. Het vlammende ‘Maximize’ puilt uit van energie dankzij de nimmer tegenvallende Vink en natuurlijk Mona Lisa Overdrive leden Lievestro en Krijger.