Maar als je de cd in de speler legt en de eerste noten weerklinken, dan word je meer dan warm onthaald door een kwartet dat zich de eigenaardige naam Talking Cows heeft aangemeten. En dat als basis heeft tenorsaxofonist Frans Vermeerssen en pianist Robert Jan Vermeulen. Twee exponenten van verschillende jazzstijlen en dat is consequent in het concept van dit bijzondere ensemble doorgevoerd.

Talking Cows maken muziek waarin de gloriejaren van de jazz, de jaren vijftig en zestig doorklinken. Bij oppervlakkig beluisteren kun je zeggen dat deze ‘Dairy Tales’ een ode zijn aan de grote beboppers uit die periode. Maar dan hoor je niet, dat daar alle verworvenheden die modale jazz tot op heden heeft opgedaan, in zijn verwerkt.

Frans Vermeerssen heeft een ongekend warme toon op de tenorsaxofoon. Hij is het ene moment teder, om pal daarna ruw à la Sonny Rollins uit te breken. Vreemd genoeg stipt hij ook vaak de grilligheid van Charlie Parker aan en vertaalt diens snelle loops op altsax naar zijn eigen instrument. In ‘Hellaluiah!’ sleurt Vermeerssen zijn medemusici mee in een vette blues, waaraan Dion Nijland en Yonga Sum opmerkelijke accenten toevoegen. Om in ‘Cow’s Samba’ vrije improvisatie op tenorsaxofoon te bedden in een prachtige melodie.

Talking Cows spannen met inachtneming van toegankelijkheid, harmonie en melodie een regenboog over de pracht van de jazz uit de jaren vijftig. Ze doen dat met eerbied voor de traditie, maar vooral met de wil die periode uit de jazz ook nu nog levend te laten zijn. Daarin zijn ze wonderwel geslaagd.