Op “Deep Lee” krijgt Konitz partij van drie beduidend jongere maar wel gelijkgestemde musici. Ze halen het beste in elkaar naar boven. Met name pianist Florian Weber heeft zich voorbeeldig in Konitz’ tere lyriek vastgehaakt en weet daar met zijn klassiek aandoende spel een waardevol weerwoord op te geven.

Het door hem geschreven drieluik “Three part Suite” is bovendien van zo’n overdonderende breekbaarheid dat hij zich daarmee meteen bij de allergrootste talenten schaart. Vooral het derde deel “Canon” genaamd, bevat exact dat waarin Konitz excelleert: een zingbare melodie, die vezel voor vezel kan worden losgehaald en op tig manieren weer in elkaar kon worden gezet zonder dat daarmee iets van de oorspronkelijke schoonheid verloren gaat. Konitz speelt ingetogen, gaat spaarzaam om met zijn adem. Heel soms hapert die even, trilt ongewild. Daardoor is de muziek zeldzaam intiem. Alsof iemand in zichzelf een lied zingt, zonder te weten en zonder zich erom te bekommeren of iemand hem hoort.