Met die plaat in gedachten valt ‘Sketches of MD’ extra tegen. Het eerste nummer lijkt met zijn referenties aan ‘A Love Supreme’ de ingeslagen weg voort te zetten, maar al gauw blijkt dat Garrett en Sanders in het New Yorker Iridium vooral van zins waren er een gezellige avond van te maken. Een bluesje, een funky nummer, een snufje orgeljazz, meeklappen, meezingen, wat gefreak op synthesizers. Zowel Garrett en Sanders nemen herhaaldelijk hun toevlucht tot overblazen, maar dat klinkt gemaakt en niet intens. De vurigheid van het spel lijkt vooral effectbejag.

Natuurlijk zijn er momenten dat met name Garrett de pannen van het dak blaast en je even recht overeind gaat zitten. Toch overheerst een zekere lauwheid. De grooves van de meevallende Nat Reeves en de talentvolle drummer Jamire Williams zijn vooral bedoeld om de twee blazers een stevige ondergrond te geven. Zoals ook Benito Gonzalez vooral een dienende rol vervult. Misschien ideale muziek voor een avond uit, want het publiek heeft het hoorbaar naar zijn zin. Die geestdrift slaat echter maar zelden over.