Bij drummers behoort de connotatie van stoer en mannelijk. Met robuuste houding gewelddadig slaan op de trommels; de droom van elke jongen. Concerten waarbij de percussie centraal staat monden dan ook vaak uit in een grote Spartaanse show. Behalve als de drummer Joey Baron heet.

Gitarist Brad Shepik, drummer Joey Baron en bassist Tony Scherr in Bimhuis

Baron geniet bekendheid door de participatie in John Zorn’s Masada en de band van Bill Frisell. Hij stond ook op het podium naast Dizzy Gillespie, Pat Martino, Stan Getz, Joe Lovano, John Scofield maar ook muzikanten als Philip Glass en David Bowie. Waarom de drummer zo geliefd is? Simpelweg omdat hij retegoed is, maar nog meer vanwege zijn onopgesmukte eerlijkheid en lol in het musiceren. Dit liet de Joodse Amerikaan zien in Bimhuis met bassist Tony Scherr en gitaristen Steve Cardenas en Brad Shepik; ‘Killer Joey’ is de naam van de formatie.

Bijzonder strak grooven, carnavaleske klappers, subtiele aaiingen; alles wat Baron deed was overtuigend. Baron is een drummer die constant onopvallend op de voorgrond staat, hij behoeft geen minutenlange solo of keihard tactloos spel. Baron luistert naar zijn band en vindt oplossingen die niemand had kunnen voorspellen en toch wonderbaarlijk stroken met hoe je had gehoopt dat het zou klinken. De drummer blinkt van creativiteit en bezit alle kwaliteit om dit te uiten. Het draait hem totaal niet om het etaleren van zijn capaciteiten; het wordt pas leuk als er inventiviteit en originaliteit bij komt kijken. Verder staat plezier centraal dat onmiskenbaar naar voren trad door Baron’s brede glimlach en droge grappen. Zijn luchtige houding bracht een gerieflijke sfeer in de zaal, maar ook zeker bij de band.

Killer Joey is een uiterst boeiende formatie door de koppeling van harde funk en gecompliceerde jazzthema’s, scheurende rock en tedere ballads. Gitaristen Shepik en Cardenas vormden een krachtig duo door hun aanvullende klasse. Shepik vormde het technische brein, het was de Jesse van Ruller van de twee; zijn geluid kwam veel overeen met dat van de Nederlandse gitarist. Shepik bleef heel consequent in zijn uitvoering: onwaarschijnlijk snel, beheerst en intelligent.


Steve Cardenas, Joey Baron en Brad Shepik, - klik op foto

Cardenas speelde meer op gevoel; hij verkende aanvankelijk wat onwennig en bleef behouden. Later excelleerde hij in een geweldadig gesyncopeerde funk terwijl Shepik gecontroleerd met zijn wah wah de groove uitzette. Beide gitaristen konden ook met minimale, vage geluidjes pielen, net als bassist Scherr. De excentrieke Amerikaan, overigens ook gitarist en zanger, speelde soms wat slordig, maar zijn solo’s waren van uitzonderlijke klasse. Hij danste letterlijk met zijn contrabas en interacteerde met zichzelf door zijn fragmentarische en contrasterende verhalen. Scherr’s losse, maar zo warmbloedige wijze van spelen was fantastisch om naar te kijken.

Joey Baron zette met zijn band een wervelende show neer in Amsterdam. Elk moment intrigeerde; was het niet de kwaliteit dan wel de passie van elke musicus. Naar alle waarschijnlijkheid behoort het optreden tot de beste die het nieuwe Bimhuis gekend heeft.

• Joey Baron website