Het Robin Verheyen International Quartet featuring pianist Bill Carrothers in Paradox Tilburg

Dat die keuze discutabel is, bleek tijdens de pauze van het concert van het Robin Verheyen International Quartet in muziekpodium Paradox. Toen werd ‘The Poet & other tales’, de laatste cd van Jeroen van Vliet, Frans van der Hoeven en Pascal Vermeer gedraaid. En bleek hoe schrijnend het verschil is tussen Carrothers en Van Vliet. De eerste betoonde zich tijdens het concert van Verheyens kwartet als iemand, die versieringen kan aanbrengen. Veel meer niet. Daar tegenover stond het creatieve kanon Jeroen van Vliet, die schier eindeloos initiatieven aandraagt, ze uitwerkt en liefdevol in de handen van zijn bandleden legt.

Die laatste elementen hadden het concert van het Robin Verheyen International Quartet naar een hoog niveau getild. Nu bleef het steken in individueel vakmanschap: Robin Verheyen, die met zijn 24 jaar geen gedurfd, maar wel gedegen handwerk op tenor en vooral sopraan laat horen; Dré Pallemaerts, de ervaren rot achter het slagwerk, die het concert van deze avond in zijn dwingende handen hield en contrabassist Clemens van der Feen, die als invaller prachtige patronen breide binnen het groepsgeluid. En Bill Carrothers natuurlijk, de man die met zijn fluweelzachte toucher in de ballads  nog enigszins uit de voeten kon, maar zoals gezegd in de wat straffere stukken in kracht, maar vooral initiatief en creativiteit tekort kwam.

Het Robin Verheyen International Quartet speelde hoofdzakelijk muziek van de net uitgekomen cd ‘Painting Space’. Begonnen werd met ‘Open To Your Love’, waarin de piano het spits afbeet, de tenorsax van Verheyen traag aansloot om met de overige bandleden naar een gestage opbouw toe te werken. Hier al bleek de oerkracht van slagwerker Pallemaerts, die afwijkende ritmes onder het groepsgeluid wrong. In ‘Painting Space’ kreeg Bill Carrothers de eerste kans zich te profileren, maar daar lag niemand wakker van. Verderop in het concert ging het in een solo iets beter en in ‘Wherever The Path Leads You’ dook er iets van oorspronkelijkheid op, toen hij revue-achtige klanken door zijn solo weefde. Ook citaten van de standard ‘April in Paris’, die hij door ‘Floating Around’ strooide, versterkten de totaalindruk van de Amerikaan geenszins.


Dré Pallemaerts, Clemens van der Feen, Robin Verheyen

Dat Carrothers graag in het binnenste van de piano graait, daarbij de snaren met de handen beroert, ze afdekt met vellen bladpapier en zich zodoende als klankonderzoeker wegzet, maakte weinig indruk. Dit hebben talloze anderen voor hem al eerder gedaan en vooral beter.

Twee composities sprongen er duidelijk uit: de Ellington-ballad  ‘Prelude To A Kiss’, gloedvol en liefdevol vertolkt door Robin Verheyen, met als eindresultaat helaas niet meer dan een jacht op schoonheid. En ‘Meditation’, een daverende finale van een boeiend, maar niet spannend concert. Het stuk is gebouwd op esoterie: Verheyen die inzet op een fluitje en Pallemaerts, die zonder stokken zijn trommels streelt. Mysterieuze muziek derhalve, die naar krachtige hoogten werd gestoten toen de fluit werd verwisseld voor de tenorsax, stokken het metaal van het slagwerk streelden en bassist Van der Feen zijn klankkast als extra percussie-instrument benutte. Door met zijn allen het thema uiteen te gaan rafelen, gaf deze slotcompositie in elk geval stof tot nadenken.

En nu op naar de cd-winkel. Wie enigszins ontmoedigd is door bovenstaande woorden, maakt een goede keuze door aldaar ‘Painting Space’ aan te schaffen. Daar vloeien de persoonlijkheden van vier musici – op deze cd Remi Vignoli op contrabas – wel naturel ineen.

• Robin Verheyen website - myspace
• Bill Carrothers website - myspace