In de Boom Boom Room op Theaterfestival Boulevard in Den Bosch zong Simin Tander (m) in een gelegenheidsformatie met trompettist Eric Vloeimans (r). Gitarist Philip Catherine gaf een duoconcert met pianist Harmen Fraanje. Foto vlnr © Jos L. Knaepen, Joop Mutsaers, Marcel Mutsaers

Jeroen Doomernik had bedacht dat het aardig zou zijn musici die in de door hem gekozen samenstelling nog nooit op het podium hadden gestaan, ’s middags bijeen te roepen, hen wat muzikaal materiaal te laten bedenken en dat ’s avonds in concertvorm uit te voeren. Het succes greep als vuur om zich heen. Op de twee avonden die Jazzenzo bezocht, was de tent bomvol. En belangrijker: weglopers waren er nauwelijks.

Op de vierde van de vijf avonden speelde de gelegenheidsbezetting Eric Vloeimans (trompet), Simin Tander (zang), Rembrandt Frerichs (piano), Clemens van der Feen (contrabas) en Onno Govaert (slagwerk). Een intrigerend hofje, dat de verwachtingen volop waarmaakte. Daarvoor tekenden vooral Eric Vloeimans en zangeres Simin Tander, die in vaak adembenemende combinaties subtiliteit, intimiteit en muzikaal dichterschap combineerden.

Simin Tander is geen zangeres in de dagelijkse betekenis van het woord. Haar performance neigt naar stemkunst. Een vergelijk met Greetje Bijma is snel gemaakt, maar de gelijkenis stopt, waar Greetje Bijma nog verder experimenteert met haar stem. Dat is geen wonder: Simin Tander is jong en staat nog aan het begin van een - gedurfde - carrière. Daarmee onderscheidt zij zich van iedere andere in Nederland opererende zangeres, want lef en eigen initiatief, gekoppeld aan veelzijdigheid en een nu al bijna perfecte beheersing van haar stem, laten haar ver boven de korenmaat uitsteken.

Dat heeft ook Eric Vloeimans in de gaten. De stemimprovisaties van Simin Tander gaan ver, maar de gepokte en gemazelde trompettist ving alles op, pakte het in kleurrijk cadeaupapier en deed er met vérgaande, vaak fluisterende opeenstapelingen van noten een grote strik omheen. Het samenspel van beiden was ronduit áf. De durf van de zangeres inspireerde de trompettist zichtbaar. Alle keren dat hun ineen gestrengeld spel ten hemel toog, stokte je adem.

Dat Simin Tander ook in de reguliere zangkunst een persoonlijkheid is, bewees zij in een op een popsong lijkend lied, waarin zij een uiterst intiem duet aanging met contrabassist Clemens van der Feen. Grote klasse, die zich aan het einde nog eens herhaalde toen Simin Tander, van Duits-Afghaanse afkomst, een op Oosterse muziek geënt lied vurig en flamboyant op het publiek losliet.

Een gevarieerd repertoire – onder meer met mooi, op gitaar lijkend pianospel van Rembrandt Frerichs in zijn eigen ‘Bonuskaart’ en de sfeer die Eric Vloeimans ‘leende’ van Miles Davis’ ‘Ascenseur pour l’échafaud’, zorgden voor een topconcert.

 
Duoconcert van Harmen Fraanje en Philip Catherine. Foto © midden: Marc Bolsius, overige Jos L. Knaepen

Harmen Fraanje/Philip Catherine
Een topconcert dat een avond later werd geëvenaard door het duo Harmen Fraanje op piano en Philip Catherine op gitaar. Verwondering was hier het sleutelwoord. Met een dubbele betekenis nog wel, want niet alleen het publiek werd verrast, ook de beide uitvoerders keken regelmatig met opgetrokken wenkbrauwen en gelukzalig glimlachend naar elkaar: ‘Hoe komen wij toch tot zoveel moois?’

Twee uurtjes repeteren ’s middags leverden deze avond een lavastroom aan muzikale schoonheid op. En hoewel Harmen Fraanje na afloop verklaarde dat hij de standards in het toevallig tot stand gekomen repertoire, het minste vond, moet hij over die woorden nog maar eens nadenken. ‘Over The Rainbow’ en vooral ‘Autumn Leaves’ werden in een opwindend nieuw jasje gehesen. Het laatste stuk werd ingenieus ingeleid door de gitaar van Philip Catherine, die grootscheeps het thema omzeilde en herkenning daarmee uitsloot. Maar langzaam groeiden zowel gitaar als piano naar elkaar en naar de melodie toe. ‘Ja’, zag je sommige mensen denken, ‘ik dacht het al: Autumn Leaves’.

In ‘Over The Rainbow’ raakte Catherine met spaarzame noten à la Thelonious Monk het wijsje aan. Harmen Fraanje speelde daar Robijnzacht met kwikzilveren klankreeksen  onderdoor. En terwijl de gitarist met losse hand de deun herkenbaar hield, interpreteerde de piano op geheel eigen wijze, met subtiele citaten, deze afgekloven standard. Meesterlijk.

In Harmen Fraanje’s eigen compositie ‘Sonatala’ liet hij de gitaar het voortouw nemen, om zichzelf de gelegenheid te bieden door de muziek te gaan zwerven. Dat herhaalde zich in mindere mate in ‘Footprints’ van Wayne Shorter. Met dit verschil dat de twee musici elkaar met geprononceerde notenreeksen en akkoorden uitdaagden. Harmen Fraanje verfraaide het geheel met afgestopte pianosnaren; Philip Catherine door onvoorspelbare tempoversnellingen in te bouwen.

‘The Boom Boom Room’ heeft zich meteen als een vaste constante aangediend. Programmeur Jeroen Doomernik, die het project op Theaterfestival Boulevard opzette met Muzieklab Brabant, was een dik tevreden mens. “Het is net of ik elke avond een feestje organiseer, waarop de beste musici komen spelen”, lachte hij. En het veelkoppige publiek lachte mét hem. Mooi zo, want daar is het toch allemaal om te doen.

• Websites: Theaterfestival Boulevard - Muzieklab Brabant