Telepathisch
Het telepathische samenspel is opvallend. Lucaciu wisselt moeiteloos van rol: het ene moment legt hij het fundament, het volgende neemt hij de melodie over terwijl Filippou terugzakt in zwevende akkoorden. Minstens zo opvallend is de verscheidenheid van het materiaal. Het openingsstuk 'Feed the Fire' van Geri Allen zet met een stevige walking bass meteen de toon. Daarna volgt 'A Boldly Delicious Slice of Watermelon' van saxofonist Uli Kempendorff, het speelse hart van de plaat. De titel belooft humor en het duo maakt die belofte waar, met een huppelend thema dat ergens tussen de jaren twintig en nu lijkt te zweven en een tremolo op de vibrafoon die bijna knipoogt. Hier spelen twee musici die zichtbaar plezier hebben.

Direct daarna slaat de stemming om. 'O on a theme by Gawlik', door beiden gebouwd op een thema van saxofonist Julius Gawlik, is ingetogen en introspectief. Lucaciu plukt zijn noten met grote zorg, Filippou laat haar klanken lang uitzingen en samen laten ze de stilte meespelen. Het stuk eindigt in een decrescendo dat zo mooi wegebt dat je het liever niet hoort ophouden. Het is een van de sterkste momenten van het album.

Uitersten
Ook de rest van de plaat beweegt soepel tussen uitersten. Lucaciu schreef met 'Low Gravity', 'Trickle' en 'Melodie' stukken waarin gestreken en geplukte bas elkaar afwisselen en de vorm zich al spelend lijkt te ontvouwen. Van Filippou komen onder meer het melodieuze 'She Dreams', dat lang blijft hangen, en 'Your Own, für Jone und Martí', waarin gast Hayden Chisholm, tevens muzikaal producent van het album, een zachte saxofoonlijn boven de vibrafoon laat zweven. 'Aisling', gebaseerd op een Ierse traditional, brengt een vleugje volksmuziek binnen. In 'New Life' van Leo Rapitis en in het afsluitende 'Alma Mía' van María Grever klinkt de warme houtklank van de marimba, en in de standard 'I Love the Way You're Breaking My Heart' van Louis Alter en Milton Drake laat Filippou ook haar stem horen.

Met dertien stukken in nog geen 46 minuten blijven sommige ideeën schetsen, en dat is jammer. 'New Life' en 'Missing' zijn voorbij voordat ze echt op gang komen. Tegelijk past dat vluchtige bij het karakter van deze plaat, die volgens de dromerige hoestekst van Chisholm evengoed een droom had kunnen zijn.