CONCERTRECENSIE. Scott Kinsey Group, Plays Weather Report, LantarenVenster, Rotterdam, 3 november 2026
Tekst en beeld: Jeroen Jansen
Weather Report was altijd meer dan de som van zijn composities. De groep dreef op persoonlijkheden die elkaar voortdurend uitdaagden: Joe Zawinul voorop, met Wayne Shorter als zijn raadselachtige tegenpool en Miroslav Vitouš, later met Jaco Pastorius en in de jaren tachtig met Omar Hakim en Victor Bailey. Wie die muziek eer wil bewijzen, moet dus niet alleen de noten kennen, maar ook het vuur. De Scott Kinsey Group was in LantarenVenster aangekondigd met de veelbelovende ondertitel 'Plays Weather Report'. Op de tweede avond van de Europese tournee liet de groep vooral horen hoe lastig het is om die belofte waar te maken.
Wie een eerbetoon aan Weather Report had verwacht, kwam door de uitvoeringen van de Scott Kinsey Group bedrogen uit.
Nalatenschap
Aan het cv van Kinsey ligt het niet. De toetsenist speelde ruim twintig jaar in Tribal Tech, was muzikaal leider van de Zawinul Legacy Band en geldt als een van de belangrijkste vertolkers van Zawinuls nalatenschap. Op 'We Speak Luniwaz' en het livealbum 'Luniwaz Live' bewees hij dat hij Weather Report niet hoeft te kopiëren om het recht te doen. De vorige keer dat hij Nederland aandeed, stuwde altsaxofonist Patrick Bartley Jr. de groep met zijn krachtige, dominante spel naar grote hoogte.
Futloos
Daarvan was nu weinig over. Bartley is vervangen door gitarist Max Light, en die moest zichtbaar zijn weg nog vinden. Het futloze begin zette de toon. Bassist Hadrien Féraud gaf solo de aanzet tot 'Three Views of a Secret' van Pastorius, maar verder dan een paar maten kwam het stuk niet. Wat volgde werd er niet beter op, met een vragende rol voor zangeres Mer Sal, de partner van Kinsey. In 'N.Y.C.', van het tweede album met de titel 'Weather Report' uit 1982, wiebelde het ensemble opnieuw. Waar Bartley destijds iedereen meetrok naar een hoger plan, gebeurde nu eerder het omgekeerde. Dat Light in de mix nauwelijks te horen was, hielp niet, al was het misschien een geluk bij een ongeluk, want hij voegde weinig toe.
Gitarist Max Light, drummer Gergo Borlai en een zieke Mer Sal zittend bij Scott Kinsey.
Obstakel
Ook Zawinuls 'Corner Pocket', van 'Sportin' Life' uit 1985, ontaardde al snel in een jam die nergens naartoe ging, terwijl Mer Sal er wat richtingloos bij stond. Af en toe greep ze naar de Pipe van Soma, een elektronisch blaasinstrument dat er indrukwekkend uitziet, maar weinig toevoegde aan het concert. Daarna kreeg zij een prominente plek met eigen werk, waaronder 'It's Only Life' en 'Psyche' van het nieuwe album 'Thought Distortions'. Matig gezongen, en wat dit met Weather Report te maken had, bleef een raadsel. Na een paar nummers liet ze weten dat ze ziek was. Dat verklaart veel, maar ze had beter in bed kunnen blijven. Ze was eerder een obstakel dan een aanwinst.
Flinterdun
Zo viel de kracht van het collectief weg en bleven de individuele stemmen over. Féraud en drummer Gergo Borlai, al vele jaren de vaste ritmesectie van Kinsey, wisten het geheel nog enigszins te dragen. Pas in 'Mr. Gone' liet het instrumentale kwartet horen waartoe het in staat is. Féraud en Borlai bleven met hun begeleiding dicht bij het origineel van Zawinul, en heel even was de avond wat hij had moeten zijn. De toegift leek vooral een vehikel om iedereen nog eens als solist te horen, compositorisch opnieuw flinterdun.
Saai
Na krap anderhalf uur stond de balans vast. Wie een eerbetoon aan Weather Report had verwacht, kwam bedrogen uit: 'Mr. Gone', 'Corner Pocket', 'N.Y.C.' en een paar noten van 'Three Views of a Secret', dat was het wel. De rest was eigen repertoire, onsamenhangend en bij tijd en wijle saai. Hopelijk raken de musici de komende weken beter op elkaar ingespeeld. De zo'n tweehonderd fans in LantarenVenster hadden een betere avond verdiend.