CONCERTRECENSIE. Bill Stewart Trio, TivoliVredenburg, 1 november 2026
beeld: Dirk Neven
door: Cyriel Pluimakers
De Amerikaanse drummer Bill Stewart behoort tot de absolute top van de actuele jazzscene. Met contrabassist Larry Grenadier is hij een onverwoestbaar ritmetandem dat onder meer grootheden als Pat Metheny en John Scofield begeleidde. Sinds een aantal jaren vormen hij en Grenadier een vast trio met tenorsaxofonist Walter Smith III, een blazer waarmee hij kennismaakte bij een opname van pianist Danny Grissett.
Tenorsaxofonist Walter Smith, contrabassist Larry Grenadier en slagwerker Bill Stewart aan het werk in TivoliVredenburg.
Criss Cross
Het ensemble nam de afgelopen jaren meerdere succesvolle residenties voor zijn rekening in de fameuze New Yorkse Village Vanguard. Een fraaie registratie hiervan uit september 2022 verscheen vorig jaar op het bekende Nederlandse label Criss Cross Jazz: een productie die internationaal op enthousiaste reacties kon rekenen.
Swing
Tijdens hun huidige Europese tournee doen ze ook het Utrechtse TivoliVredenburg aan. Waar ze op menig podium zorgen voor een stijf uitverkochte zaal, is dat in Utrecht helaas niet gelukt. Stewart gaat met verve van start en zijn energieke spel leidt vanaf het eerste moment ook tot hoge prestaties van zijn muzikale collega’s. Contrabassist Grenadier staat garant voor een forse portie authentieke swing en tenorsaxofonist Walter Smith bouwt zijn solo’s geleidelijk en zorgvuldig op met gebruik van veel staccato-motieven.
De focus van dit trio ligt niet op het etaleren van grote muzikale gebaren, maar op het uitlichten van het kleine en subtiele.
Vonken
Wanneer Stewart een volgend stuk wil aankondigen en om een microfoon vraagt, volgt er vanuit de techniek geen enkele reactie. Stewart laat zich allerminst van zijn stuk brengen en geeft een stevige uitvoering van Thelonious Monk’s ‘Reflections’ waarna een subtiele muzikale verwijzing naar het presidentschap van Donald Trump volgt. Geïnspireerde versies van zijn eigen composities ‘Purple Veil’ en ‘Happy Walk’ volgen. Geweldig is het hoe buitengewoon muzikaal hij op zijn bekkens soleert met de brushes en daarmee extra brandstof verschaft aan zijn medemusici.
De focus van dit trio ligt niet op het etaleren van grote muzikale gebaren, maar op het uitlichten van het kleine en subtiele: een sobere, melodisch rijke aanpak zonder akkoordinstrumenten. De set eindigt met het stuk ‘7.5’, tevens het slotnummer van het eerdergenoemde ‘Live At The Village Vanguard’-album. De vonken spatten bijna letterlijk van de muziek af en een welverdiend applaus volgt, waarna het trio nog eenmaal stevig voor de dag komt met een toegift.