Japanners en tango: een onverwacht goede mix CONCERTRECENSIE. Japan now: Salle Gaveau, Bimhuis Amsterdam, 27 augustus 2008
beeld: Ger Koelemij
door: Tim Sprangers
Het is een wat maffe combinatie: de stille, schuchtere en emotieloze Japanners die zich op het terrein van de hartstochtelijke en levendige tango bevinden. Voor velen is de koppeling onbekend. Toch wint de Argentijnse muziekstijl al tientallen jaren aan populariteit op het eiland. Echter, Japanners zouden zichzelf niet zijn als er geen eigenzinnige draai aan het idioom van de tango wordt gegeven.
Salle Gaveau met Keisuke Torigoe, Naoki Kita en Yoshiaki Sato in Bimhuis
Salle Gaveau bestaat uit vijf muzikanten: Natsuki Kido (gitaar), Naoki Kita (viool), Yoshiaki Sato (accordeon), Keisuke Torigoe (bas) en Masaki Hayashi (piano). Het kwintet overdonderde de toehoorders in het Bimhuis. Elk nummer blonk uit in originele veelzijdigheid. Mooie, maar simpele tangomelodieën en ritmes werden vaak niet opgebouwd naar andere stijlen of maatsoorten, maar veranderden zonder enige aanleiding. De veelal lange composities konden je geïntigreerd laten luisteren, maar ook compleet laten verrassen door onverwachte switches naar jaren tachtig geluiden van foute fusion rock door de over the top cleane scheur van gitarist Kido. Of wat te zeggen van violist Kita die prachtige zanglijnen afwisselde met valse, avant-gardistische kreten die deden denken aan absurdistische films of nare, contraterende schreeuwen, connoterend aan het horrorgenre.
Salle Gaveau overtuigt door de virtuositeit van de muzikanten, maar voornamelijk door de sterke composities die perfect worden uitgevoerd. De Japanners gebruikten de Argentijnse stijl als basis om verdere ideeën uit te breiden. Het zijn ideeën die in essentie vrij weinig meer met tango van doen hebben. De stukken van Salle Gaveau zitten soms geometrisch in elkaar. Toch was het zeer zeker niet enkel gecomponeerde of emotieloze muziek. Wegdromen naar andere plekken of gedachtes kon heerlijk door filmische sferen die het kwintet wist te creeëren. Solo’s van voornamelijk Kita, Sato en Torigoe zaten bol van emoties; weliswaar wat behouden, maar zeker overtuigend. De intro van bassist Torigoe duurde een minuut of acht en kreeg het publiek in het Bimhuis ademloos. Een prettig echo-effect paste perfect bij de sfeer van dat moment. De Japanners zijn weliswaar niet zo expressief als de tango in de latincultuur vereist, maar zij lijken het wel te snappen.
Pianist Masaki Hayashi en gitarist Natsuki Kido van Salle Gaveau
Het meest krachtige kenmerk van Salle Gaveau is de eenheid in denkbeelden, waardoor ook makkelijk kan worden omgesprongen met totale wendingen binnen composities. De Japanners begrijpen elkaar en voelen elkaar perfect aan. Aan het einde van het concert werd een melodie ingezet die enkel door pianist Hayashi ritmisch werd begeleid. De accordeon, viool, gitaar en bas (met strijkstok) speelden de pakkende melodie opzwepend. Japanners die zowaar melancholisch worden; tango en Japan gaan wel degelijk samen.
© Jazzenzo 2010