CD-RECENSIE
Sean Mason Trio – State of the Art
bezetting: Sean Mason piano, Felix Moseholm contrabas, Domo Branch drums. Gasten: Reyna Nuñez en LeAndre Douglas, dans
opgenomen: 2025, Aktaven Audio, Mount Vernon, New York en Jazz at Lincoln Center Dizzy’s Club, New York
uitgebracht: oktober 2026
label: Taylor Christian Records
aantal stukken: 7
tijdsduur: 47’13
website: seanmason.net
door: Cyriel Pluimakers
Pianist Sean Mason groeide op in Charlotte, North Carolina. Vanaf zijn dertiende vinden we hem achter de piano en op zijn zeventiende won hij de prestigieuze Loomis McGlohon Young Jazz Competition, waardoor hij als gast mee mocht spelen met Delfeayo Marsalis. Een belangrijk contact dat hem vervolgens introduceerde bij Branford en Wynton Marsalis. Vanaf 2018 treffen we hem als sideman aan in het circuit van de New Yorkse jazzclubs en in 2019 treedt hij met zijn trio op in Smalls Jazz Club.
Dansers
Zijn debuutalbum ‘The Southern Suite’ gaf hij uit in 2023, in 2025 verscheen ‘A Breath of Fresh Air’ en nu verschijnt ‘State of the Art’. Mason mengt in zijn muziek de gospel van de kerk met de rauwheid van de straat en de groove van de blues met de songs van Broadway. Alle zeven stukken zijn door Mason zelf geschreven. De productie start met het funky ‘Secure The Bag’ om vervolgens naadloos over te schakelen naar ‘A Good Day’, dat voorzien wordt van een authentieke New Orleans beat. De ritmesectie met contrabassist Felix Mosehold en drummer Domo Branch is echt fantastisch. Ondertussen beïnvloeden de dansers Reyna Nuñez en LeAndre Douglas het muzikale proces met hun passen en fysieke reacties. Een unieke werkwijze!
Authentiek swing
Mason gebruikt zijn ritmetandem om zijn aansprekende melodieën meer naar voren te laten komen, maar geeft ze daarnaast voldoende vrijheid om hun zegje te doen. Soms laat Mason de melodie los en slaat hij een andere richting in om vervolgens ogenschijnlijk moeiteloos weer terug te keren naar het oorspronkelijke thema. In ‘Honey Pie’ knalt de authentieke swing van zijn improvisatie af en in ‘Carolina Waltz’ geeft hij hoorbaar veel ruimte aan zijn dansers. In ‘This Or That’ horen we terloops de invloeden van pianogiganten als Oscar Peterson en Ahmad Jamal. Uitermate spannend is ‘Nightcap’,s met een feature voor contrabassist Moseholm terwijl drummer Brach subtiel de brushes hanteert.
Hardbop
In het slotnummer ‘One United’ bevinden we ons live in de fameuze Dizzy’s Club in het New Yorkse Lincoln Center. Breeduit etaleert Mason zijn artistieke vindingrijkheid zonder al te veel in clichés te vervallen. Buitengewoon smaakvol is zijn spel waarin hij een extra kleur weet te geven aan de traditie van de hardbop zoals we die kennen van labels als Prestige en Blue Note. Oude ideeën weet hij in een nieuwe context te plaatsen, waarmee hij aantoont hoe krachtig deze muzikale taal nog steeds is. Mason is een meer dan bijzonder pianotalent: een prachtige toekomst lacht hem toe.