FESTIVALRECENSIE. Supafly Festival, Paard, Den Haag, 10 oktober 2026
beeld: Eric van Nieuwland
door: Jeroen Jansen
Paard in Den Haag vormde afgelopen zaterdag het decor van de vijfde editie van Supafly, het festival dat hokjesdenken al jaren met verve negeert. Neo-soul, R&B, hiphop en UK jazz vloeien hier moeiteloos in elkaar over, verdeeld over meerdere zalen, en wie durft te dwalen stuit de hele avond op nieuwe stemmen. Programmeur Guido van Dieren heeft er inmiddels een neus voor. Eerdere edities brachten onder meer Butcher Brown, Oscar Jerome, Nana Fofie en Blackwave naar Den Haag, en vorig jaar stond zelfs het legendarische Cymande op de vooravond van het festival.
Kay Slice, Latanya Alberto en Dominique Fils-Aimé op de podia van Paard tijdens de vijfde editie van Supafly Festival.
Jazz?
Puristen zijn gewaarschuwd. Wie nog verwikkeld is in de vraag of hiphop eigenlijk wel jazz mag heten, wordt hier vriendelijk maar beslist ingehaald door een publiek dat die discussie allang heeft overgeslagen. Het is een jong, divers en dansgraag gezelschap dat je op de gevestigde jazzpodia zelden tegenkomt, en dat zich net zo weinig aan genregrenzen gelegen laat liggen als de programmeurs. Een stille liefhebber die bij een elektronische beat zijn wenkbrauw optrekt, valt hier al snel uit de toon.
IJzeren greep
Dominique Fils-Aimé legt de lat meteen hoog. De in Montreal gewortelde zangeres, tweevoudig JUNO-winnares en bekend van haar trilogie rond de geschiedenis van de Afro-Amerikaanse muziek, hield de zaal drie kwartier lang in een ijzeren greep. Met een steengoede band verknoopte ze op verbluffende wijze jazz, soul en Franse chansons. Het ene moment klonk ze als Erykah Badu, dan weer volkomen zichzelf, met tussendoor momenten van onversneden jazz. Een van de hoogtepunten van de avond.
Kevin Adu Yeboah Martin alias Kay Slice. Latanya Alberto en haar band. Dominique Fils-Aimé.
Vrouwelijke kracht
Dichter tegen de klassieke soul aan opereerde Latanya Alberto. De in Amsterdam geboren en getogen zangeres, met Surinaamse en Curaçaose wortels, begon ooit als dichter. Dat laat ze nog altijd doorklinken in haar teksten over culturele bewustwording en vrouwelijke kracht. Op het podium bracht ze dat met een warme, gevoelige stem die soms aan Sade deed denken. Haar geluid ademde onvervalste jaren-negentig-soul, voor de liefhebber een feest van herkenning. Tussen de nummers door nam ze ruim de tijd om over haar leven te vertellen. Die persoonlijke intermezzo's braken de spanning af en toe wat, maar gaven het optreden tegelijk iets intiems. En zodra ze haar stem liet spreken, met dat indrukwekkende bereik en al die emotie, had ze de zaal moeiteloos terug.
Publieksprijs
Een heel ander, aanstekelijk geluid kwam van Kay Slice. De band draait om de 29-jarige Ghanese Rotterdammer Kevin Adu Yeboah Martin, die onder meer in De Wereld Draait Door speelde en in 2024 de publieksprijs van de Dutch Jazz Competition won. Met Martin zelf op balafoon en saxofoon laveert de groep tussen afrobeat, highlife, funk, soul en jazz. Het doet in de verte denken aan bands als Kokoroko en Ezra Collective, precies die verbinding met de UK jazz die Supafly zo typeert.
Singer-songwriter Nectar Woode. Het Berlijnse Moses Yoofee Trio. Ochtenddauw met saxofonist Diana Dzabbar.
Ochtenddauw
Verfrissend intiem werd het in het Paardcafé met Ochtenddauw, een duet van saxofonist Diana Dzhabbar en danser en choreograaf Vainergill Thurnim. Dzhabbar is een Afro-Oekraïense saxofonist en componist uit Amsterdam. Thurnim verbindt hedendaagse dans met West-Afrikaanse dans-esthetiek. In het stuk ontmoeten klank en beweging elkaar, botsen ze en versterken ze elkaar. Het gaat over opgekropte emoties, met woede als zowel confronterende als bevrijdende kracht. Dzhabbars saxofoon schoot moeiteloos heen en weer tussen jazz, soul, ambient, hiphop en elektronica. In een vrij geïmproviseerde set bespeelde het duo het café op knappe wijze, tot iedereen stilviel van de intensiteit. Een verrassende afwisseling binnen het programma.
Overrompelend
Van heel ander kaliber was het Moses Yoofee Trio: overrompelend, en bij vlagen loeihard. Het Berlijnse trio rond pianist en producer Moses Yoofee won in 2024 de German Jazz Award als Live Act van het jaar. Het staat bekend om zijn 'urban jazz', waarin jazz, hiphop en elektronica samenballen. Het optreden kende een opmerkelijke wending: de vaste drummer ontbrak wegens een handblessure. Een fan van het trio sprong in en bleek in anderhalve dag het complete repertoire uit zijn hoofd te hebben geleerd. Dat een invaller daar zó strak doorheen gaat, grenst aan het ongelofelijke.
Lichtvoetig
Lichtvoetiger tonen vond je bij Nectar Woode. De in Milton Keynes geboren singer-songwriter is de dochter van een jazzminnende Ghanese vader en een Engelse moeder. Ze brengt neo-soul die put uit soul, folk, jazz en gospel. Met vier dames op het podium klonk het ingetogen maar prettig in het gehoor, in een stijl die aan Lianne La Havas deed denken. Een aangename landing na alle intensiteit.
Eigenzinnig
In vijf edities is Supafly uitgegroeid tot een Haags festival met een eigen gezicht, waar internationale namen en lokaal talent als vanzelfsprekend naast elkaar staan. De lijnen lopen van Montreal en Berlijn naar Rotterdam en Amsterdam, van West-Afrikaanse ritmes naar Londense clubjazz, en ze komen in Den Haag op één avond samen. Wat de acts bindt, is geen genre maar een houding: nieuwsgierig, eigenzinnig en zonder ontzag voor de regels.