Melodieuze schoonheid
Op dit met zorg gemaakte album continueert het fijnzinnige Scandinavische pianotrio haar muzikale reis. Acht composities van de bandleider plus een bewerking van ‘Russians’ van Sting bevinden zich ergens op een schaal tussen uitgeschreven melodieuze schoonheid en speelse vrijheidsdrang. ‘Entropies’ opent met twee tracks waarin tegendraadse ritmiek domineert. Op ‘Rue Saint-Michel’ krijgt meeslepende lyriek de overhand. Bárður Reinert Poulsen levert hieraan een mooie bijdrage. 

Polyritmische handgeklap
Op verschillende momenten maakt Berg gebruik van gastmusici zoals fluitist Flavia Huarachi. Op ‘Nap of the Earth’ voegt Nils-Olav Johansen een gitaarpartij en woordloze zang toe. Het meest opvallende element aan dit stuk is het polyritmische handgeklap waarmee Berg het tempo aangeeft. ‘The Parade’ wijkt enigszins af van de rest. Met diverse klassieke verwijzingen en tempowisselingen doet het stuk denken aan een tongue-in-cheek-achtige Dave Brubeck- compositie. ‘Russians’ wijkt voldoende af van het origineel om op eigen benen te kunnen staan en interessant te blijven. Joakim Munkner voegt warme celloklanken toe aan dit stuk. Met het beheerst gespeelde ‘Transcience’ bereikt het trio het eind van een album dat nauwelijks zwakke plekken kent, maar dat hier en daar nog wel iets spannender had mogen klinken. 

Espen Berg begon zijn carrière in 2011 als solopianist. Zijn debuutalbum ‘Noctilucent’ verscheen in 2012. Die sololijn heeft hij doorgetrokken, al besteedt de pianist het merendeel van zijn tijd aan zijn trio. Met zangeres Silje Nergaard vormt Berg een duo. Ook schrijft hij composities voor grotere gezelschappen waarin hij elementen gebruikt uit Noorse volksmuziek, klassieke muziek en natuurlijk jazz.