CD-RECENSIE
Chick Corea - Sometime Ago
bezetting: Chick Corea piano
opgenomen: 29 oktober 1972, Radio Bremen, Sendesaal in Bremen
uitgebracht: juli 2026
label: MIG Music
aantal stukken: 10 / 8
tijdsduur: 42’15 / 44’21
website: mig-music.de
door: Cyriel Pluimakers
Vijf jaar geleden overleed Chick Corea, een van de meest invloedrijke jazzpianisten sinds Bill Evans. Overigens ontleende hij zijn bijnaam Chick aan een tante, die hem als kind graag in zijn wangen kneep en hem ‘Cheeky’ noemde. Zijn echte voornamen waren ‘Armando Anthony’. Corea was een virtuoos die zich naast het akoestische werk ook met graagte stortte op het fusion genre. Zijn activiteiten met Return to Forever en de Elektric Band legden hem bepaald geen windeieren.
Muzikale verhalenverteller
Nu ziet een Duitse radio-opname uit 1972 het licht, Corea’s artistieke begintijd. Hij is hier pas 31 jaar oud en geeft solo een twee sets durend recital. Vloeiend beweegt hij zich tussen verschillende muzikale werelden waarbij zowel jazz, latin als klassieke invloeden voorbijkomen in een werveling van inspiratie. De in de Sendesaal Bremen gemaakte opname is van aanvaardbare geluidskwaliteit en geeft een overtuigend beeld van waar Corea zich toen artistiek bevond. Hij treedt op als een muzikale verhalenverteller, die zijn improvisaties van fraaie toelichtingen voorziet en een uitstekende band heeft met zijn publiek.
Grenzeloos
Corea’s bevlogenheid lijkt grenzeloos. Zo start hij met het overbekende ‘Noon Song’ in een versie die aanzienlijk langer is dan de diverse studio uitvoeringen. In ‘Song for Sally’ combineert hij ritmische passie met lyrische schoonheid. Moeiteloos schakelt hij van introspectie naar Latijns-Amerikaanse uitbundigheid. Een vrije improvisatie geeft hij ten beste in ‘Jonathan Living Seagull’. Wayne Shorters ‘Masqualero’, dat Corea speelde met het Miles Davis Quintet, krijgt een meer uitgesproken karakter en in ‘Children’s Song No. 1’ laat hij horen hoe groot de diepgang van een eenvoudige melodie kan zijn.
Muzikale orgie
In de tweede set gaat Corea nog een tandje verder. Een romantische toets heeft ‘What Game Shall We Play Today’ met zijn melodie die uitnodigt tot mee neuriën. Bijna breekbaar wordt de muziek in ‘Crystal Silence’ waarin Corea in zijn improvisatie bijna letterlijk over eierschalen wandelt. In de liner notes schrijft muziekjournalist Arne Schumacher, die bij het concert aanwezig was: “De schoonheid en warmte die van de piano afstraalden en de ruimte vulden, waren overweldigend. Ik was betoverd.” Wat hij ritmisch doet in het bijna een kwartier durende ‘Sometime Ago’ is een uitdrukking van waar meesterschap en in zijn hit ‘La Fiesta’ worden we tot slot meegenomen in een muzikale orgie die geen grenzen kent. Wat een waanzinnig recital en wat een geweldige postume toevoeging aan het toch al imposante oeuvre van deze geweldenaar. Een onmisbaar album voor alle Corea-liefhebbers wereldwijd!