Zoektocht
Zeven composities telt de productie, die allemaal afkomstig zijn van de leider. Het titelnummer ‘A Sun That Never Sets’ opent met ritmische klaroenstoten. Rusteloosheid kenmerkt de erop volgende improvisatie waarin hij snel een vraag-en-antwoordspel ontwikkelt met de contrabas van Hébert en de vibrafoon van Smith. In het erop volgende ‘Nothing Is Dead’ wordt een zekere zoektocht ingezet die in ‘Relaxed Misery’ leidt tot een duel met zijn broer op gedempte trompet en trombone. 

Bijna romantisch is het spel van trompettist Alessi in ‘Sweet Spot’ waarin zijn geluid bijna naadloos mengt met dat van piano en vibrafoon, culminerend in een aangename totaalklank van het complete kwintet in ‘Ether’. Pianist Mitchell krijgt hierna volop de ruimte voor hun creativiteit en in samenspraak met contrabas en slagwerk leidt dit tot een spannende exercitie.

Frisse stem
Ingetogenheid kenmerken de hoekige melodieën in ‘Twichild’ waarin trompet en piano samen optrekken in het onderzoekende ‘Slow Dancing Bear’. In cirkels lijken de melodische ontwikkelingen zich vervolgens te voltrekken in ‘Slow Dancing Bear’ waarna ronduit dwarse bewegingen volgen in ‘Of Trees (Variations on a Theme by TB)’. Pianist Mitchell schittert met een doortastende improvisatie. Raadselachtig is het meanderende ‘Duck Face’ waarin we de leider horen in een avontuurlijke solo die wederom de aanzet vormt tot weergaloos spel van pianist Mitchell. Een muzikaal hoogtepunt dat een rustpunt vindt in de afsluiter ‘Behind Clouds’: een aangename verzuchting na bijna vijftig minuten artistieke rusteloosheid. 

Gemakkelijk maakt Alessi het de luisteraar bepaald niet, maar daar staat tegenover dat hij een frisse stem vormt in een tijdvak dat toch wel gekenmerkt wordt door veel voorspelbare producties wereldwijd. Een bijzonder album van een trompettist met lef.