Weemoed en tristesse
Weemoed en tristesse vormen onvermijdelijk de centrale ankerpunten van deze opname. De titels spreken boekdelen: ‘Irremplaçable’ (onvervangbaar), ‘Ce souffle qui manque’ (de adem die ontbreekt), ‘The Light She Left Behind’ (het licht dat ze achterliet) of nog ‘Une vie brisée’ (een gebroken leven).

De vier muzikanten werken de partituren van Maillard uit als een impressionistisch briesje tussen kamermuziek met Bach-invloeden enerzijds en de lyrische jazzatmosfeer van Fred Hersch en Chet Baker anderzijds. Ook Linx laat alle overbodige coloratuur achterwege in de weinige nummers waar tekst in verwerkt zit. Een dodelijke stilte zweeft over bepaalde stukken als een laatste ademtocht. De veertien nummers zijn gebracht in duo of trio, in tegenstelling tot de tweede cd waar het volledige kwartet aan zet is.

Speelse herinneringen
In compleet contrast bevat dit deel een aantal hyper intense composities, alsof Maillard ook de woede en machteloosheid op deze manier van zich wil afschrijven. Zijn levenskompas slaat volledig op tilt zoals verwerkt in de woorden van de titeltrack. Speelse herinneringen worden eveneens opgehaald door middel van wat meer ritmische patronen. Feestelijk is het echter nooit. De plotse leegte blijft een keiharde realiteit (‘Je te cherche toujours’ - ik zoek je nog steeds). 

Een extreem persoonlijke opname. De impact van de verscheurdheid is zo sterk dat na beluistering het gewicht over de pijn van dit verlies keihard nazindert.