Vintage sound
Wederom een stilistisch wazige hoes maar muzikaal tekenen ze alles scherp af. Openen met een titel als ‘Yes We Can’ duidt op de zelfzekerheid van de groep. Terecht, want ze dompelen de luisteraar meteen in een sfeer van een jazzclub waar blues en latente swing de sfeer bepalen. Voeg daarbij een vintage sound, met dank aan opnametechnieker Cyrille Obermuller die steeds vaker voor dergelijk resultaat zorgt in zijn studio. Knappe solo’s van trompettist Jean-Paul Estiévenart en pianist Van den Broeck gekoppeld aan een hecht samenspel van de groep leiden tot een gedroomde introductie.

Kantelmomenten
Tenorsaxofonist Warre Van de Putte en trompettist Estiévenart drijven vervolgens het tempo op in ‘Awoya’ om het geheel richting bop te sturen, een domein dat ze op het debuut ook al verkenden. Van den Broeck maakt hiervan dankbaar gebruik voor een aangepaste solo. De obligate ballads staan eveneens op het programma net als de nodige kantelmomenten. Niet verwonderlijk natuurlijk als je een titel als ‘Helix Explicatio’ naar voor schuift.

Blue Note
Het mag trouwens regelmatig wat minder voor de hand liggend zijn zoals in de titeltrack waar ze enkele tempowissels inlassen om de aandacht te blijven opeisen. De term komt uit het latijn en duidt op het ontsluiten van mogelijkheden. Bij deze jongens betekent dit het verder verkennen van de klassieke jazzgeschiedenis uit het gouden tijdperk van Blue Note, zij het wel degelijk met een frisse inkijk, eigen toevoegingen en bovenal zuiver akoestisch gebracht. Degelijk vakwerk over heel de lijn en een open sollicitatie voor concerten.