Jazzportretten
Makoto Wada staat momenteel in de belangstelling dankzij de in het Nederlands vertaalde bundel ‘Jazzportretten’. In dit boek reflecteert de Japanse auteur Haruki Murakami op de portretten die zijn schilderende landgenoot in de loop der jaren maakte. 


Charlie Parker, Charles Mingus en Lester Young.

In 1992 exposeerde Makoto Wada zijn eerste serie jazzportretten. Hij trok daarmee de aandacht van Murakami die hierdoor aangestoken werd tot het schrijven van essays over de betreffende muzikanten. Vijf jaar later werkten ze samen aan de tentoonstelling ‘Sing’ waarin jazzvocalisten centraal stonden. 

Sinds die tijd zijn ze op dezelfde voet verdergegaan: Wada koos een jazzmusicus of -groep om te portretteren, Murakami reageerde daarop door zijn gedachten over het werk, de muziek en het leven in het algemeen vast te leggen. De Nederlandse uitgever selecteerde 55 portretten en essays. 

  
Lionel Hampton, Cannonball Adderley en Horace Silver.

Luisterend te werk
Net als Murakami ging Wada luisterend te werk. Hij portretteerde niet aan de hand van foto’s maar vormde zich een beeld met behulp van zijn oren. Om die reden staat niet de fysieke gelijkenis met de musicus centraal, maar krijg je in veel gevallen iets mee van de manier waarop hij of zij speelt. Mede dankzij zijn bescheiden manier van schilderen heeft Wada’s werk een tijdloos karakter gekregen. De portretten die hij begin jaren negentig maakte zien er nog net zo fris en levendig uit als destijds.

Wada ontwikkelde een eigen manier van schilderen die kleurig is, maar toch terughoudend. De prachtig afgedrukte werken tonen vooral veel liefde voor de muziek. Zijn verinnerlijkte manier van het genieten van jazz had Wada gemeen met Haruki Murakami. Net als de auteur had Wada een sterke voorkeur voor vinylplaten. De essays en de portretten in de bundel sluiten dan ook perfect op elkaar aan.

  
Art Blakey, Ornette Coleman en Dexter Gordon.

Aardbeving
Makoto Wada maakte zijn eerste tekeningen al toen hij vier was. Daarna bleef hij zijn passies volgen. Tijdens zijn lange werkzame leven maakte hij tekeningen, schilderijen, hij ontwierp posters en platenhoezen en hij illustreerde boeken, tijdschriften en kranten. Wada beperkte zich overigens niet tot de beeldende kunst, hij schreef ook haiku’s, verhalen en filmscenario’s. Hij maakte korte animatiefilms en regisseerde daarnaast nog enkele speelfilms. Eén van zijn laatste activiteiten was het ontwerpen van ansichtkaarten waarvan de opbrengst bestemd was voor de slachtoffers van de Japanse aardbeving in 2014. Makoto Wada overleed in 2019 op 83-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking.


Zie ook:

• Haruki Murakami’s nostalgische muzikale mijmeringen
  Boekbespreking 'Jazzportretten' door Johan Bakker