CD-RECENSIE
Benjamin Herman – The Tokyo Sessions
bezetting: Benjamin Herman saxofoons, fluit; Jimmi Jo Hueting drums, synthesizers, gitaar; Thomas Pol contrabas; Otomo Yoshihide gitaar; Tomoaki Baba tenorsaxofoon; Shinpei Ruike trompet; Ko Ishikawa sho; Akihito Obama shakuhachi
opgenomen: april 2025, Studio Dede, Tokyo
uitgebracht: 27 maart 2026
label: Roach Records / Dox Records
aantal stukken: 13
tijdsduur: 49'55
website: benjaminherman.nl
door: Jeroen Jansen
Benjamin Herman is iemand die nooit stilzit. In meer dan dertig jaar heeft hij jazz, funk, punk, filmmuziek en Afrobeat verkend, en elk nieuw project lijkt een logische stap die je tevoren toch niet had zien aankomen. ‘The Tokyo Sessions’ is zijn meest ambitieuze project tot nu toe: een liefdesverklaring aan Japan, opgenomen in zes dagen in het legendarische Studio Dede in Tokio, met een handvol Japanse musici die elk op hun eigen manier het landschap van die muziekscene vertegenwoordigen.
Obsessie
Die liefde is niet van gisteren. Herman bezocht Japan voor het eerst in 1989, als invaller bij een Glenn Miller Revival Orchestra, en raakte er niet meer van los. Latere bezoeken brachten samenwerkingen met Sadao Watanabe, optredens van New Cool Collective op Fuji Rock en het Tokyo Jazz Festival, en een groeiende verzameling cd’s, vinyl en cassettes. Wat begon als fascinatie werd een obsessie, en een obsessie vraagt om een plaat.
Het resultaat heeft veel lagen en is tegelijkertijd compact. Herman bracht zijn vaste trio mee: bassist Thomas Pol en drummer-producer Jimmi Jo Hueting, die ook de productie van het album voor zijn rekening nam. Hueting werkte de zomer na de opnamen in zijn studio door het ruwe materiaal heen en gaf het zijn stempel. Dat is te horen: The Tokyo Sessions klinkt als een plaat die precies weet wat ze wil.
Schurende energie
De Japanse gasten tillen het project boven het niveau van een eerbetoon uit. Gitarist en geluidskunstenaar Otomo Yoshihide, al veertig jaar een grensverleggend figuur in de Japanse avant-garde, is op meerdere tracks aanwezig en brengt een rusteloze, schurende energie mee. Tenorsaxofonist Tomoaki Baba steelt de show op ‘NRFS’, vernoemd naar de Tokiose jazzclub No Room For Squares. Shakuhachivirtuoos Akihito Obama en sh?-speler Ko Ishikawa zorgen voor de momenten waarop The Tokyo Sessions pas echt het gevoel geeft ergens anders te zijn.
Authentiek
Want dat is waar het album op zijn best is: in die ogenblikken waarop de westerse jazz en de Japanse traditie elkaar raken zonder dat de een de ander inslikt. ‘Kazegafuku’ (‘de wind waait’) is zo’n stuk: de shakuhachi en de sh? ademen naast Hermans altsax zonder concessies te doen. ‘Aozora’ biedt rust na alle hectiek. ‘Tokyo Moon’ is een heerlijk zonderling nummer dat zo gepast zou hebben in een James Bond-film uit de jaren zestig, of, nog beter, op de setlijst van de New Cool Collective Big Band.
The Tokyo Sessions wil geen portret schilderen van een Japan dat bestaat in de verbeelding van een Europeaan. Het wil vertellen wat er daadwerkelijk te horen is in de kelders van Shimokitazawa en Koenji: noise-artiesten, free-jazzanarchisten, mathpunkbands. Herman absorbeert dat alles en brengt het terug in zijn eigen taal, zonder de randen glad te schuren. Dat maakt dit album authentieker dan de meeste hommages.
Benjamin Herman presents The Tokyo Sessions in Bimhuis.
11 april 2026, Bimhuis TV.