CD-RECENSIE
The Ghost, The King and I - featuring Scott Hamilton & Strings
bezetting: Rob van Bavel piano; Vincent Koning gitaar; Frans van Geest contrabas; Scott Hamilton tenorsaxofoon. Salon de Musique: Hyemi Kim viool; Jieun KIm altviool; Sohyeon Park cello
opgenomen: 26 oktober 2025, MCO, Hilversum
uitgebracht: 4 februari 2026
label: Sound Liaison
aantal stukken: 8
tijdsduur: 54’06
website: robvanbavel.com - soundliaison.com
door: Jeroen Jansen
Het nieuwe album van The Ghost, The King and I met Scott Hamilton en Strings laat opnieuw horen waarom dit trio sinds de oprichting in 2008 een eigen plek in het Nederlandse jazzlandschap inneemt. Pianist Rob van Bavel, contrabassist Frans van Geest en gitarist Vincent Koning vormen samen een groep met een uitgesproken esthetiek, geworteld in de klassieke jazztraditie. De samenwerking met de Amerikaanse tenorsaxofonist Scott Hamilton, sinds de jaren zeventig geen onbekende in Nederland, maakt duidelijk hoe soepel Hamiltons warme, lyrische toon mengt met het transparante groepsgeluid van dit trio.
Zuid-Korea
Dit nieuwe project ontstond vanuit een combinatie van langdurige muzikale relaties en een vleugje toeval. Rob van Bavel onderhoudt al jarenlang een sterke band met Zuid-Korea, waar hij regelmatig speelt, doceert en samenwerkt met lokale musici. Die connectie leidde uiteindelijk tot de samenwerking met het Zuid-Koreaanse strijktrio, Salon de Musique, dat op dit album een essentieel onderdeel van de klankkleur vormt.
Vanaf de eerste seconden is dat vertrouwen volledig gerechtvaardigd. Het trio, Hamilton en het strijktrio grijpen op een vanzelfsprekende manier in elkaar. Het is een synthese waarvan je verwacht dat die gaat werken en in dat opzicht biedt het album geen verrassingen, maar dat is precies de kracht. Alles glijdt warm en gloedvol naar binnen, met een helderheid en rust die alleen mogelijk is wanneer alle betrokken musici elkaars adem en intentie kennen. Het album is geen experiment in grenzen opzoeken maar een viering van verfijning, balans en expressieve eenvoud.
Ingetogen melancholie
Het vrolijke uptempo ‘I Want to Be Happy’ is een van die stukken waarin de energie ongedwongen oplicht. Het trio en Hamilton spelen met een opgewektheid die nergens geforceerd klinkt. Van Bavels pianospel dartelt lichtvoetig door de melodie, terwijl Van Geest en Koning een soepele ondergrond creëren waarin swing en helderheid hand in hand gaan.
Een van de hoogtepunten van het album is ‘Eu Sei que Vou te Amar’ van Jobim, ingebracht door Hamilton. De tenorsaxofonist speelt het thema met een ingetogen melancholie die precies past bij de zachte omhulling van het strijktrio. De arrangementen zijn minimaal maar doelgericht en laten horen hoe doordacht de balans is tussen lyriek en ruimte. Hier krijgt Hamilton de ruimte om te zingen door zijn instrument, gedragen door een begeleiding die hem niet omlijst maar mee ademt.
Diepte en richting
In ‘Goodbye Mister Evans’ komt het Zuid-Koreaanse strijktrio volledig tot zijn recht. Hun samenspel heeft een opmerkelijke souplesse, alsof ze al jaren deel uitmaken van deze bezetting. De lijnen vloeien naadloos in de harmonieën van het trio en de strijkers voegen geen romantische glans toe maar diepte en richting.
Het hele album is een fraai staaltje vakmanschap, weergaloos live opgenomen in Studio 1 van het MuziekCentrum van de Omroep, volledig in één take. Die keuze hoor je terug in de natuurlijke flow, de concentratie en de levendigheid van de uitvoering. Dit is muziek die ademt, muziek die leeft in het moment en muziek die door musici wordt gespeeld die precies weten wat ze willen zeggen en dat met warmte, helderheid en elegantie doen.