Satie
Reverso houdt zich op ‘Between Two Silences’ bezig met het muzikale gedachtegoed Van Erik Satie (1866 - 1925). Dat de leden van dit trio zich thuis voelen bij vroeg twintigste-eeuwse Franse componisten bewezen ze eerder met projecten die gewijd waren aan muziek van Maurice Ravel en Les Six (de verzamelnaam voor zes toonaangevende componisten uit de vroege twintigste eeuw: Georges Auric, Louis Durey, Arthur Honegger, Darius Milhaud, Francis Poulenc en Germaine Tailleferre).

Zoals het Nederlandse StarkLinnemann-kwartet werken van Beethoven interpreteert en omvormt tot zelfstandige nieuwe jazzcomposities, gaat Reverso te werk met de muziek van Erik Satie. De drie musici hebben ieder op hun eigen manier een aandeel gehad in de stukken op dit album. De Franse cellist Vincent Courtois baseerde zich op bestaand werk van Satie dat hij vertaalde naar de instrumentbezetting van dit trio. Courtois is met name gefascineerd door Saties schijnbare openheid. Satie toonde gevoel door middel van suggestie.

Uitersten
De Duitse in Frankrijk wonende pianist Frank Woeste, verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de tracks, componeerde nieuw materiaal dat aansluit bij het Satie-achtige klankidioom. Woeste wilde Saties uitersten samenbrengen: helder, maar mysterieus en in alle eenvoud veelzeggend. 

Ook de Amerikaanse trombonist Ryan Keberle liet zich leiden door de geest van Satie. Hij benadrukt met name het geringe aantal noten dat Satie nodig had voor het overbrengen van een ruimtelijke gewaarwording. De bezetting van dit trio mag in jazzkringen ongebruikelijk zijn, de vrije improvisaties geven de verstilde kamermuziek wel degelijk een jazzkarakter.

Revero is erin geslaagd om het beste van verschillende werelden samen te brengen. Respect voor de klank- en denkwereld van Satie gaan hand in hand met een eigentijdse twist die deze drie topmusici aan de elf stukken geven. De stilte en de rustmomenten tussen de noten worden op een natuurlijke manier afgewisseld met beheerste uitbundigheid die het speelplezier van dit trio benadrukt. 

De door David Stith gemaakt albumcover sluit goed aan bij de muziek. Saties portret kreeg een moderne uitstraling, maar de componist is nog wel herkenbaar.