CONCERTRECENSIE. Jerry Bergonzi Meets The Modern Jazz Trio, Lokerse Jazzklub, België, 12 oktober
beeld: Ton van Leeuwen
door: Cyriel Pluimakers
Klassieke jazzstijlen zoals bebop en hardbop, het fundament van de naoorlogse jazz, krijgt naast het aanbod van hedendaagse jazz voldoende ruimte op de podia van onze zuiderburen. De bekende Amerikaanse tenorsaxofonist Jerry Bergonzi (1947) maakt momenteel een korte Europese tournee en is op maar liefst drie plekken in België te horen: in Lokeren, Heptone en op het Brussels Conservatorium waar hij een masterclass verzorgt.
Een vitale Jerry Bergonzi liet zich in Lokeren begeleiden door een Deense ritmesectie.
Performer
Bergonzi studeerde aan de University of Massachusetts en kreeg grote bekendheid toen hij in de jaren zeventig wereldwijd toerde met het fameuze Dave Brubeck Quartet. Met dit ensemble maakte hij maar liefst negen albums. Niet alleen als uitvoerend musicus heeft hij een grote reputatie, ook als docent behoort hij tot de top. Zo stelde hij een aantal toonaangevende lesboeken samen, vergezeld van video's en cd’s.
Na zijn carrière bij Brubeck maakte hij een vracht aan albums voor labels als Blue Note, Red, Concord, Enja, Double-Time, Cadence en Savant. Bergonzi bevindt zich als musicus op een eenzaam hoog niveau, beweegt zich de laatste jaren met name in Scandinavië en is een buitengewoon geliefde performer. Vermeldenswaard is ook dat hij meer dan tweehonderd eigen composities schreef die hij ook nog eens als PDF liet verspreiden op internet, zonder dat er voor betaald hoeft te worden. Echt genereus dus!
Uitverkocht
In de uitverkochte Lokerse Jazzklub wordt hij uitgebreid welkom geheten en gaat hij op soepele wijze van start met het aan zijn oogarts opgedragen ‘Mr. Zoltan’. Hij maakt een vitale indruk en zijn enthousiaste Deense ritmesectie – met pianist Carl Winter, contrabassist Rune Fog-Nilsen en drummer Anders Morgenson – zorgt voor de nodige brandstof. Na de opener volgt de compositie ‘Repeato-Vonce’ en de schitterende ballad ‘La Mesha’ van trompettist Kenny Dorham die hij voorziet van een te onbegeleide solo, waarbij de zaal zijn adem even inhoudt. Met ‘Left of Memory’, waarin ook pianist Winter en drummer Mogensen hun zegje mogen doen, sluit Bergonzi de eerste set af. 
Bergonzi sloot zijn set af met compostities van zijn helden Dexter Gordon en Stanley Turrentine.
Bloedstollend
In de tweede set trekt het kwartet nog steviger van leer. Ronduit jammer is het dat de fantasierijke Winter het moet doen met een krachteloze upright piano, die ook nog eens ontstemd is. Gelukkig laat hij zich niet kisten en pakt hij vanaf de opener ‘Preacher Feature’ flink uit. In het ingetogen ‘They Knew’ krijgt hij een hoofdrol, waarna de leider volgt met een solo waarin elke noot raak is. Voordat hij van start gaat met het bloedstollende ‘Spludge’ spreekt hij de zaal even toe en uit hij zijn afkeur van Donald Trump en de ultrarechtse ontwikkelingen in de Verenigde Staten. Bergonzi toont zich niet alleen een meesterlijk musicus maar ook een authentiek kunstenaar die geen blad voor de mond neemt.
Muzikaal verhaal
Tot slot draagt hij een tweetal composities op aan zijn helden van de tenorsaxofoon. ‘Dexter’ draagt hij op aan de iconische Dexter Gordon en ‘Stanley Stanley’ vormt een ode aan de onvergetelijke Stanley Turrentine. Musici die beschikten over een groot en volstrekt eigen geluid en die jazzgeschiedenis hebben geschreven. In ‘Dexter’ toont Bergonzi hoe je een sterk muzikaal verhaal vertelt en in ‘Stanley Stanley’ laat hij horen dat een stevig geluid belangrijker is dan virtuositeit. Een geweldig optreden van een legendarische muzikant: erg jammer dat er voor hem in Nederland geen plek werd ingeruimd.