Schot in de roos
De Amersfoortse bezoeker zal misschien nog met weemoed denken aan de tijd dat het festival in de binnenstad plaatsvond, toch is de verhuizing naar De Nieuwe Stad een schot in de roos. Het voormalige fabrieksterrein waar FLUOR en KOSMIK al evenementen organiseren, oogt sfeervol, fris en heeft een heel eigen karakter. FLUOR en het gelijknamige café zijn uitstekende plekken om naar jazz te luisteren, Hoog Vuur heeft een hele intieme setting en de Prodentfabriek is het pronkstuk, een statige zaal met een uitstekende akoestiek. Naast deze overdekte plekken kent het festival een ‘main stage’ met een cirkelvormige zitkuil, waar de grotere publiekstrekkers geprogrammeerd stonden. Die plek was te ruim opgezet waardoor alles wat leeg oogde, zelfs op momenten dat een publieksfavoriet als Candy Dulfer optrad. Het lijken eerder kinderziektes dan grote fouten, wat ook gold voor de ongelukkige samenkomst van het luide concert van Candy Dulfer op het hoofdpodium en het intieme piano solo-optreden van de Italiaan Bepi Garsia in Hoog Vuur. Het laatstgenoemde  concert kon door geluidsoverlast daardoor niet doorgaan. 

  
Trompettist Charlie Philips en Lucas Santana bij het Brussels Jazz Orchestra. Licks & Brains met Frank Montis en Eric Vloeimans.

Brussels Jazz Orchestra
De organisatie beloofde dat Musicians Paradise een festival zou worden dat zowel oog en oor zou hebben voor de bezoeker als de musicus. Dat werd in ieder geval wat betreft het geluid volledig waargemaakt. In elk van de zalen was de geluidskwaliteit geweldig, onder meer bij het Brussels Jazz Orchestra, dat donderdag aftrapte in De Prodentfabriek. Het orkest, dat al 32 jaar bestaat, speelde onder leiding van altsaxofonist Frank Vaganée een uitgekiende set. Hij was er zelf niet bij, maar de hand van trompettist Bert Joris is altijd merkbaar in de smaakvolle arrangementen en composities. Halverwege deden de Braziliaanse saxofonist Lucas Santana en trompettist Charlie Philips hun intrede op het prachtige ‘Persona’ van de Italiaanse sterpianist Enrico Pieranunzi. Philips studeert nog aan het Junior Jazz College maar toonde zich in haar spel indrukwekkend volwassen. Santana liet van zich horen op ‘Blue Alert’ maar de ster van dit concert was toch écht het voltallige orkest.

  
Eric Vloeimans. Izaline Calister met Ruud Breuls en Ed Verhoeff. Hans Dulfer Band.

Licks & Brains Orchestra 
In de FLUOR ging het er ondertussen een stuk onstuimiger aan toe, met het Licks & Brains Orchestra onder leiding van altsaxofonist Rolf Delfos. Met een flinke scheut soul en funk stuwden ze toetsenist Frank Montis stevig op, die onder meer zijn bekende ‘Live my Life’ liet horen. Grappig detail: mede organisator Sven Rozier zat hier gewoon achter de drums, iets wat hij vaker zou doen deze dagen. De andere solist, trompettist Eric Vloeimans, voelde zich ook buitengewoon op zijn gemak en kreeg het orkest zowaar aan het fluisteren tijdens een prachtige uitvoering van het meditatieve ‘Rotterdam’.

Izaline Calister 
In de kleinste zaal, Hoog Vuur, stond ondertussen zangeres Izaline Calister met haar trio, dat voor de gelegenheid aangevuld was met nóg een jong talent, altsaxofonist Femke Mooren. Calister is in haar carrière van 25 jaar al veel verder gegaan dan het versmelten van  jazz en Curaçaose muziek, en in dit trio was dat overduidelijk te horen. Naast Papiaments, Spaans en Nederlandse stukken van componisten als Gerard van Maasakkers en Mercedes Sosa duikt ze ook in het prachtige ‘Waltz for Debby’ van Bill Evans. In het Engels uiteraard en ook nog eens voor de eerste keer, trompettist Ruud Breuls en gitarist Ed Verhoeff zweetten peentjes, en écht niet alleen vanwege de zomerse temperaturen.

  
Hans Dulfer. Sanne Sanne.

Nagalmen
Op het grote podium vierde Hans Dulfer zijn 85ste verjaardag, waar helaas maar weinig publiek te vinden was. Dat gold evenzeer voor vocalist Sanne Sanne die in Hoog Vuur een dijk van een concert afleverde. Met sterke composities en verrassende harmonische vondsten bewees ze dat ze de Dutch Jazz Competition terecht won en dat haar plek op het North Sea Jazz Festival dit jaar zeer verdiend is. De indrukwekkende samenzang tussen haar en violist Roosmarijn Tuenter op ‘Hollow’ galmde veel langer na dan het muzikaal geweld van Hans Dulfer.   

Round Midnight Orchestra
De tweede dag van het festival begon in de prachtige Prodentzaal waar een heuse reünie plaatsvond. Het Round Midnight Orchestra, dat acht jaar geleden voor het laatst samenkwam, maakte daar een nieuwe start. Onder leiding van spreekstalmeester Koen Schouten gaf het orkest een exposé van de geschiedenis van moderne jazz. Met vocalisten als Deborah J. Carter en Paul van Kessel maakte het Amersfoortse publiek kennis met klassiekers als ‘A Night in Tunesia’ en uiteraard ‘Round Midnight’. Alles klopte aan dit concert en de frontsectie was om te smullen, met altsaxofonist Rolf Delfos, trompettist Ellister van der Molen en tenor saxofonisten Lucas Santana en Ben van den Dungen. Het was niet alleen een hele geslaagde reünie, het gaf ook mooi weer waarin Musicians Paradise zich echt onderscheidt ten opzichte van andere festivals: pure jazzeducatie. Klasse.

  
Round Midnight Orchestra met vocalisten Deborah J Carter en Paul van Kessel.

Ongekroonde koningin
Op het buitenpodium stond Candy Dulfer en haar band ondertussen te spelen, waarbij ze platgespeelde klassiekers als ‘Pick Up the Pieces’ heel fris en opzwepend wist te vertolken. Toch overtrof Zuco 103 haar in de Fluor Zaal, waar het bloedheet was maar ook Afro-Braziliaanse muziek klonk van buitengewoon hoog niveau. Zangeres Lilian Vieira is natuurlijk al jaren de ongekroonde koningin van deze muziek in Nederland, maar dat ze ook ruimte gaf aan, daar zijn ze weer, altsaxofonist Femke Mooren en trompettist Charlie Philips, dat sierde haar. De publieke opkomst was tijdens deze editie van het festival heel matig maar dat gold gelukkig niet hier, hopelijk wordt dit optreden de maatstaf voor de jaargangen hierna.

  
Ben van den Dungen. Candy Dulfer. Zuco 103 met Lilian Vieira. 

Hindustaans klassiek
Tot nu toe kwamen er vooral veel namen uit de Nederlandse scene aan bod, een bewuste keuze van de organisatie. Toch stonden er ook buitenlandse acts in de line up, die vaak een bescheiden rol speelden. In Hoog Vuur speelde aan het einde van de avond Krishna Bongane en Sandeep Mishra, aangevuld met Tabla speler Haiko Dijke, die zich specialiseren in Hindustaanse klassieke muziek. Wie even wilde ontvluchten aan de jachtigheid van een festival die was hier op zijn plek, verder weg van jazz kon je niet gaan maar zeker welkom als een geluid uit een andere wereld. 

   
Femke Mooren en Charlie Philips (Zuco 103). Banyan Tree. Ramon Valle trad op met Maite Hontelé.

Ramón Valle en Maite Hontelé
Het programma voor de zaterdag was bomvol en begon onder meer met een optreden van pianist Ramón Valle en flügelhornspeler Maite Hontelé. Als er twee musici zijn die chemie hebben met elkaar dan zijn zij het wel. Hontelé hing een paar jaar haar instrument aan de wilgen en het was Valle die haar weer aan het spelen kreeg. Sindsdien is er een mooie band tussen beide ontstaan en je moet wel van steen zijn om die niet op te merken. Dat was bijvoorbeeld te horen bij het ontroerende ‘Tributo’, een eerbetoon aan Keith Jarrett, maar ook in het uitbundige ‘Almendra’, waar altsaxofonist Femke Mooren weer even meespeelde. Verder kreeg het publiek de kans om alvast muziek te horen van het nieuwe album ‘Havana’ dat in september verschijnt maar op het festival al even te koop was. 

  
Maite Hontelé. Intergeese. Jef Neve en Teus Nobel.

Neve en Nobel
In het FLUOR Café stond Intergeese uit Hongarije, een trio waarbinnen Hongaarse volksmuziek en de Cimbalom een hoofdrol speelde. Mooi, maar wel erg ingetogen. Dan maar door naar de FLUOR zaal, waar pianist Jef Neve en trompettist Teus Nobel speelden. Het was het eerste concert van Neve na zijn genezing van Malaria, wat hij in Kenya opgelopen had. Van enig lichamelijk ongemak was gelukkig helemaal niets te merken. Nummers als ‘Floating’ en ‘Bluesette’ waren weer een prachtig platform voor het dartele samenspel tussen beide. Trompettist Charlie Philips speelde nog even mee op Freddie Hubbard’s ‘Little Sunflower’, maar dat voegde weinig toe: heel sympathiek om jonge artiesten als ‘artists in residence’ een prominente plek te geven op het festival maar het concept werd wat te ver doorgevoerd.

  
Teus Nobel met Charlie Philips. Ben van Dungen geeft jazzcollege. Trompettist Michael Varekamp.

Jazzcollege
In een bomvol Hoog Vuur gaf tenor saxofonist Ben van den Dungen les over de jazzgeschiedenis tot aan de tweede wereldoorlog met de jonge Eva Serrano op bas, Sebastiaan van Bavel op piano en, daar is hij weer, Sven Rozier op drums. Naast eminent saxofonist met een duidelijke mening is Van den Dungen ook een bevlogen spreker aan wie je zo’n uurtje jazzgeschiedenis makkelijk kunt overlaten. ‘Wild Man Blues’van Jerry Roll Morton, ‘Melancholy Baby’ van Ernie Burnett of ‘Shout it Out Aunt Tilly’ van Duke Ellington: ze kwamen allemaal voorbij, gelardeerd met smakelijke anekdotes van de saxofonist. Een heerlijk en waardevol rustmoment.

  
Peter Beets met Stochelo Rosenberg en New Jazz Orchestra.

Michael Varekamp
Trompettist Michael Varekamp gaf op het hoofdpodium ook jazzles, met zijn ‘legends’ en vocalist Tess Merlot. Varekamp vermengt oude stijl jazz uit de tijd van Louis Armstrong met moderne stromingen op een manier die alleen aan hem toevertrouwd is. Hij brengt het publiek in vervoering met zijn warmbloedige lyriek maar schrikt er ook niet van terug om ze daarna te overvallen met bijna atonale intermezzo’s en een band die vol het gas open zet. Grote man hierachter is bassist Harry Emmery, wiens duet met Tess Merlot op ‘La Mèr’ van Trenet dan toch weer het lyrische hoogtepunt van het concert is.

Beets en Rosenberg
Het hoofd zat al vol muziek maar in de Prodentfabriek ontmoetten Peter Beets en zijn New Jazz Orchestra gypsy-jazz gitarist Stochelo Rosenberg elkaar. Een combinatie die heel natuurlijk klonk waarbij evergreens als ‘Dark Eyes’ en ‘Nuages’ in een warm bad belandden. Dit concert stond symbool voor de algemene indruk die Musicians Paradise achterlaat: een festival zonder de allergrootste namen maar met een warm hart, verrassende ontmoetingen, een sterk Nederlands stempel, veel jonge musici waarvan ook nog eens relatief veel vrouw, op een mooie plek en akoestisch perfect verzorgd. Laat het de voorbode zijn voor meer edities van dit festival, en meer publiek.   

• musiciansparadise.nl